‧:★:‧ PiojoS ‧:★:‧

อ้อมกอดอบอุ่นกระชับแน่นยิ่งขึ้น เมื่อรู้สึกถึงอาการขยับตัวเล็กน้อยของร่างในวงแขน กลิ่นกายหอมละมุนที่สูดดมได้ไม่รู้เบื่อ ลอยวนเวียนอยู่แถวปลายจมูก จนทำให้อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปกักเก็บความหอมที่แก้มเนียนละเอียดของอีกฝ่าย




“ อือ.... ”




เสียงครึมครางไม่ได้ศัพท์จากในลำคอขาวผ่อง ทำให้ชายหนุ่มอมยิ้มในความมืดก่อนประทับเรียวปากลงไปบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ไม่ใช่จูบลึก พอที่จะทำให้ร่างเล็กรู้สึกตัวได้ ....มันเป็นเพียงการจูบย้ำๆ ไปมานับสิบครั้งที่ทั้งเร็วและเบา เพื่อจะตอกย้ำความรู้สึกของเขาก็เท่านั้น




“ ผมไม่มีวันปล่อยคุณไปหรอกนะ ทงเฮ ไม่มีวัน... ”




กระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู ราวกับจะบอกอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งไปกว่านั้น มือใหญ่จับศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยกลุ่มผมสีอ่อน นุ่มสลวย กดลงให้ซุกเข้ากับแผงอกของตน หวังว่าจะช่วยทำให้ร่างบางได้ยินมันเสียบ้าง ......เสียงหัวใจของเขา




“ อืม ”




ดูคล้ายเป็นการตอบรับอยู่ในที ร่างเล็กเบียดชิดเข้ามาใกล้เพื่อควานหาไออุ่นที่คุ้นเคย ผิวกายเปล่าเปลือยนุ่มนิ่มแนบเข้ากับกล้ามเนื้อแกร่งของอีกฝ่าย ราวยั่วเย้าให้เกิดอารมณ์




“ คุณกำลังยั่วผม รู้ตัวมั้ย?? ” กล่าวกับคนที่นอนหลับสนิทไปก็เท่านั้น เพราะร่างบางแทบจะไม่รู้สึกถึงการกระทำของตัวเองเลยแม้แต่น้อย กลับเป็นร่างสูงเสียอีก ที่ต้องมานอนใจเต้นโครมคราม เนื่องจากรสสัมผัสวาบหวาม ที่อีกคนส่งมาให้โดยไม่ได้ตั้งใจ




“ รับผิดชอบด้วยล่ะ ” มือใหญ่เลื่อนลงจากเอวบางไปเค้นคลึงที่สะโพกสวยอย่างจาบจ้วง เป็นผลให้คนที่นอนไม่รู้เรื่องในตอนแรกรู้สึกตัวตื่นขึ้น แม้จะยากลำบากเพราะเหน็ดเหนื่อยจากกิจกรรมบนเตียงที่เพิ่งจะผ่านพ้นไปไม่ถึงชั่วโมง




“ คุณ!! ” ทันทีที่ประสาทสัมผัสต่างๆทำงานได้อย่างสมบูรณ์ ริมฝีปากเพรียวบางก็หลุดปฏิกิริยาเฉกเช่นลูกแมวตัวน้อยที่พองขนขู่ศัตรูฟ่อๆ มือเล็กพยายามจะปัดป้องมือของคนขี้โกงที่รุกรานเขาในยามหลับให้ออกไปจากร่างตนเอง




“ ปล่อยนะ!! ” สั่งเสียงเข้ม ยิ่งโกรธเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ อีกทั้งยังแย้มยิ้มได้ใจ ที่เขาไม่สามารถทำอะไรไปมากกว่าการสั่งห้ามผ่านทางคำพูดเท่านั้น ....มันน่าเจ็บใจจริงๆ




“ จำเป็น?? ” บุคลิกต่อหน้าและลับหลังร่างบางช่างต่างกันลิบลับ เขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไม??




เพราะอะไร เขาถึงไม่เลือกที่จะปฏิบัติอย่างอ่อนโยน ให้คนๆนี้รู้
เหตุใด จึงต้องแกล้งยั่วให้ร่างบาง โกรธ เกลียด ตัวเขาอยู่ร่ำไป





…..นั่นอาจเป็นเพราะ มันผิดมาตั้งแต่เริ่มแล้วน่ะสิ.....
ผิดตั้งแต่ เขาเลือกที่จะทำให้ร่างกายนี้ตกเป็นของตัวเองด้วยการ..............ขืนใจ!!!





“ จำเป็น!!! ” เสียงหวานทวนคำ ความเจ็บปวดทั้งกายและใจยังไม่ทันจางหาย แต่ร่างสูงกลับไม่เคยคิดจะใส่ใจ เห็นเขาเป็นเพียงที่ระบายความใคร่สินะ จะทำสักกี่ครั้งเขาก็คงไม่เจ็บใช่มั้ย??




....ไม่เลย .....มันเจ็บ!!!




“ ร้องไห้อีกแล้ว ” ถ้าอีกคนจะตั้งใจฟังประโยคนี้สักนิด เขาอาจจับกระแสเสียงที่แสดงออกถึงความห่วงใยจากชายหนุ่มร่างสูงได้ หากแต่ทงเฮกลับไม่ได้สนใจ มือเรียวละออกจากความพยายามที่จะปัดป้องการล่วงล้ำของคนตัวโต มาปิดบังใบหน้าสวยหวานที่เต็มเปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินแทน




“ อย่าร้อง ”




ชายหนุ่มจับข้อมือผอมบางให้หลุดออกจากปิดหน้าร้องไห้ ด้วยแรงที่มีมากกว่าหลายเท่า เขาจับมันกดลงไปบนหมอนใบใหญ่ที่ร่างบางใช้หนุนหัว พร้อมทั้งเคลื่อนกายมาคร่อมทับเรือนร่างของอีกคน จนผ้าห่มที่เคยคลุมห่มไว้ในระดับหน้าอก ร่วงลงไปกองอย่างหมิ่นเหม่ที่สะโพกของชายหนุ่มพอดิบพอดี




“ ม...ไม่เอาแล้ว..ฮึก อย่า...ผมเจ็บ ฮือๆ ...เจ็บ ”




ร่างเล็กร้องขอให้อีกฝ่ายเห็นใจ ริมฝีปากบวมเจ่อทั้งจากการจูบอย่างเร่าร้อน และการขบกัดเสียงร้องครางหวานไม่ให้หลุดรอดออกมา แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็กัดปากแทบห้อเลือด จากอาการสะอื้นไห้




“ คุณก็หยุดร้องไห้สิ ” นัยน์ตาคมจ้องมอง แพขนตาหนาที่เปียกชุ่ม แล้วอดนึกเกลียดตัวเองไม่ได้




.....เกลียดผมขนาดนั้นเลยเหรอ???
ไม่ชอบ ที่ต้องมีอะไรกับคนที่เกลียดมากใช่มั้ย???




ร่างสูงปลดพันธนาการจากข้อมือเล็กอย่างง่ายดาย ก่อนจะลุกขึ้นจากการคร่อมทับร่างเบื้องใต้มาใส่กางเกงนอนขายาวที่พาดไว้ตรงปลายเตียงลวกๆ เหลือบหันมามองร่างบางที่ยังคงนอนอยู่ในท่าเดิม หากเพียงไม่มีน้ำตาอีกต่อไป จะเหลือก็แต่แผ่นอกบางที่ยังคงสะท้อนขึ้นลง เพราะการสะอื้น




“ คิบอม!! ” ขายาวชะงักปลายเท้า ที่กำลังจะพาร่างของเขาออกจากห้องนี้ไป แค่ได้ยินเสียงใสเรียกชื่อตัวเอง หัวใจข้างในก็พองโต จนแทบล้นทะลักออกมาจากอก




“ หืม?? ”




“ ค...คุณสัญญาว่า จะคืนฟิล์มให้ผม....หลังจากที่เราเสร็จ ” คิ้วหนาเลิกขึ้น ความไม่พอใจแล่นริ้วขึ้นมาแทนที่อย่างรวดเร็ว หลังจากชื่อ....เขาไม่ได้อยากได้ยินประโยคคำพูดแบบนี้เท่าไหร่หรอกนะ ทงเฮ!!!!




“ เหรอ ” ยียวนกลับไป จนแก้มขาวขึ้นสี นั่นอาจเป็นเพราะโกรธเขาก็เป็นได้




“ คุณสัญญาแล้วนะ!! ” ขึ้นเสียงใส่คนตัวโต โมโหที่อีกคนไม่ยอมรักษาสัญญา ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็ยอมมาโดยตลอด .....เกลียดคนกลับกลอกที่สุด!!!




“ แต่ผมบอกว่า เมื่อคุณทำให้ผมพอใจไม่ใช่เหรอ?? ” ร่างบางเถียงไม่ออก ไม่เข้าใจว่า ทำอย่างไร คนๆนี้ถึงจะพอใจ ร่างกายเขามันแย่จนถึงขนาดที่ไม่เคยทำให้พอใจได้เลยหรือไร....




ร่างกายที่สกปรกแบบนี้ ใครล่ะจะพอใจ....



“ คุณไม่ยอมร้อง ไม่ตอบสนองอะไรผมเลยสักอย่าง แล้วทีนี้จะมาร้องขอฟิล์มงั้นเรอะ มันจะง่ายไปหน่อยมั้ง คุณ ผู้จัดการมือทอง ” น้ำเสียงเยาะเย้ยจนคนฟังตัวสั่น เนื่องจากโกรธจนแทบทนไม่ไหว




อยากจะลุกไปต่อยหน้า คนพูดให้คว่ำเสียสักครั้ง แต่ทำไม่ได้
ความเจ็บปวดที่บริเวณสะโพกยังคงอยู่ .....ร่องรอยตามตัวเป็นจุดสีแดงเข้ม ทำให้ทงเฮจำต้องดึงผ้าห่มทั้งหมดมาคลุมเอาไว้ เพื่อปกป้องร่างเปลือยของตน ออกจากสายตาโลมเลียนั่น!!!




“ คุณก็เป็นถึง ตากล้องมือหนึ่งในวงการ ....ไม่เห็นต้องมาแบล็กเมล์เพื่อเงิน หรืออะไรอย่างนี้เลย แค่คุณกระดิกนิ้ว ทั้งเงิน ทั้งผู้หญิง ก็มีแต่จะวิ่งเข้ามาหา ไม่มีเหตุจำเป็น ที่คุณจะต้องเก็บฟิล์มดาราของผม ไว้ในมือเลยสักนิด!!!! ” คำพูดยืดยาวถูกส่งออกมาเป็นชุด รัวเร็วเกือบเหมือนการตะโกนเสียมากกว่า




“ ถึงผมจะกระดิกนิ้วเรียกเงิน เรียกผู้หญิงได้ ....แต่ผมก็กระดิกมันเพื่อเรียกคุณไม่ได้ ไม่ใช่หรือ ทงเฮ ”




ร่างสูงกล่าวยอกย้อน จนคนตัวเล็กหน้าชา คล้ายถูกปรามาสเป็นส่วนหนึ่งของพวกที่เรียกว่า “ ง่าย ” สำหรับคนๆนี้ ใช่สิ.......เพื่อไม่ให้ดาราในสังกัดของเขา ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง เขาเองนี่แหละ ที่จะต้องยอมเสียศักดิ์ศรีแทน มันคงดูน่าหัวเราะ และน่าสมเพชในสายตาคู่นั้นเหลือเกินสินะ




“ ผมเกลียดคุณ ” เค้นเสียงจากลำคอที่แห้งผาก อยากจะส่งต่อความรู้สึกเกลียดชังให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ให้มันซึมลึกลงไปในจิตใจนั้น ว่าเขาเกลียด .....เกลียดจนไม่อยากอยู่หายใจร่วมกันเสียด้วยซ้ำ!!!!




“ แต่ผมกลับชอบตอนคุณเปลือยอ่ะนะ เซ็กซี่ดี ” ไม่ทันไร หมอนใบโตก็ลอยเข้ามาเฉียดใบหน้าหล่อเหลาของตากล้องหนุ่มไปเพียงไม่กี่เซ็นต์ ร่างบางเขวี้ยงมันมาด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งจนถึงขีดสุด




.....การอ่อนข้อ ให้คนๆนี้ ไม่ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยสักนิด
เขาเองก็ไม่ใช่คนหัวอ่อนอะไร หากแต่ความรู้สึกจากที่ได้รู้จักกันมา
มันทำให้เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คิม คิบอม ในวันวาน คือ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้




คนที่เขาเคยรัก จนหมดหัวใจมันหายไปแล้ว!!!!!!!!!!!




“ เวลาคุณโกรธจนหน้าแดงน่ะ มัน.......สวย ” ท้ายประโยคแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แม้อยากจะแกล้งให้อีกคนเห็นว่า เขามันเลวแค่ไหน แต่ภายในใจลึกๆ เขากลับรักทงเฮเสียเหลือเกิน




รัก....

รัก....

รัก....




ได้ยินมั้ย??? ว่าผมรักคุณ ลี ทงเฮ




“ ....... ”



ร่างบางหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่าง บางทีเขาอาจกำลังหวั่นไหวกับน้ำเสียงเมื่อครู่นี้ก็เป็นได้ แต่กว่าที่จะเข้าใจมันดี คิบอมกลับเลือกที่จะเดินออกไปจากห้อง ก่อนที่จะทนเก็บกลั้นความรู้สึกนี้ไม่ได้อีกต่อไป







เหตุผลที่จะรั้งคุณไว้ได้ มันก็คือ ฟิล์มม้วนเดียว .......ทงเฮ