Valentine's Choco..

posted on 14 Feb 2009 13:42 by piojos in Short-Fiction

 

Photobucket

 

 

 

จากคนที่ซนเป็นลิงเป็นค่าง เรียกได้ว่าชีวิตนี้ไม่เคยอยู่นิ่งได้เกินสามนาที กลับกลายมาเป็นมนุษย์ซึมเศร้า นั่งถอนหายใจทิ้งไปวันๆ แค่นั้นก็สามารถเรียกความสนใจจากพี่ใหญ่ของวงให้เข้ามาดูอาการถามไถ่ทันที


“แกไปโดนยาเบื่อที่ไหนมาเหรอ?” พอถูกตวัดตามองค้อน ปาร์คจองซูก็หัวเราะขำในใจก่อนจะเปลี่ยนประโยคคำถามเสียใหม่ให้ฟังนุ่มนวลกว่าเดิม


“หรือวันนี้กินขนมปังแล้วลืมอ่านข้างถุงว่ามันหมดอายุไปแล้ว”


“พี่จะไปแก่ที่ไหนก็ไปเถอะ” ปากมันจัดจ้านจนน่าตบให้หัวคะมำ แต่ด้วยอิมเมจนางฟ้าผู้ใจดีและอ่อนโยน จองซูจึงใช้แค่ฝ่าเท้าสะกิดอีทงเฮให้ล้มกลิ้งลงไปนอนกองกับพื้น....เท่านั้น เอ๊งงง~


“โอ๊ยพี่...ชั้นเจ็บนะ”


“ด่าอะไรไม่ว่า มาด่าชั้นแก่...ก็ต้องสมควรโดนอย่างนี้แล้วล่ะ!” ทงเฮทำปากง้ำ ก่อนจะตะกายขึ้นมานั่งถอดวิญญาณบนโซฟาอีกครั้ง


“ถามจริง เป็นอะไรเนี่ย?” จองซูทิ้งตัวนั่งลงข้างๆไอ้ปลาจอมดื้อด้าน


หลังจากกลับมาจากจีนก็ดื้อขึ้นเป็นร้อยๆเท่า แถมเวลาไม่ได้ดั่งใจอะไรก็ชอบสบถออกมาเป็นภาษาต่างด้าวที่จองซูต้องไปถามเอา กับฮันกยองทุกครั้งว่ามันแปลว่าอะไร...?





‘ไม่รู้เหมือนกัน...มันผสมคำเอาเอง ก็เลยแปลเป็นเกาหลีไม่ออก’





นั่น คือคำตอบของหนุ่มสายเลือดมังกร ที่จองซูไม่รู้ว่าเป็นเพราะทงเฮพูดไม่รู้เรื่อง หรือสกิลทางด้านภาษาของฮันกยองยังไม่เรโวลูชั่นไปถึงขั้นที่จะสามารถแปลแสลง เกาหลีปนจีนได้กันแน่ -*-


“เปล่า” ตอบแล้วก็ถอนหายใจให้รู้ว่ากรูเป็นนะ แต่ไม่อยากบอก...


“เออ งั้นไม่ถามก็ได้(วะ)” ขี้เกียจจะตะล่อมถาม จองซูทำท่าจะลุกเดินหนีไป แต่กลับถูกไอ้หมวยมันรั้งชายเสื้อไว้ ..จะเอายังไงกันแน่ ไอ้ปลาทอง!


“วาเลนไทน์ปีนี้พี่จะให้อะไรพี่ยองอุนเหรอ?” จองซูทำท่าคิด


“ไม่...เพราะตอนนี้มันรวยกว่าชั้น มันสิต้องเป็นคนซื้อ!” ทงเฮมองหน้าลีดแดอร์แล้วเริ่มรู้สึกสงสารพี่ชายตัวโตขึ้นมาตะหงิดๆ




...ไม่คิดว่าความแก่จะทำให้คนเราเกิดนิสัยขี้งกตามมาได้....




“ถามทำไม...หรือว่าคิดไม่ตกว่าจะให้อะไรคิบอมงั้นหรือ?”


“คิดได้แล้ว.........แต่ว่า....”


“ทำไม”


“ทำไม่เป็นอ่ะ” ยอมคายความลับสุดยอดด้วยสีหน้าอายๆ แค่นั้นจองซูก็สามารถเดาได้แล้วว่าของที่ทงเฮคิดจะทำคืออะไร


“อย่าบอกนะว่าเกี่ยวกับอาหาร...” เห็นมันหยักหน้าหงึกๆ ปาร์คจองซูก็แทบจะร้องกรี้ด


นี่ถ้าอีทงเฮไม่ใช่คนที่ทำอาหารห่วยแตกครองตำแหน่งบ๊วยอันดับที่สิบสอง รองมาจากโจคยูฮยอนแล้วล่ะก็ ปาร์คจองซูคงไม่ประสาทเสียอย่างที่เห็นอยู่นี้หรอก!


“ชั้นกะจะทำช็อคโกแลตน่ะ” มายก๊อด แค่คิดก็รู้สึกสงสารคิบอมขึ้นมาในใจ


นึกภาพสิ่งที่มีลักษณะแลดูคล้ายอุนจิ แต่ทงเฮยืนยันว่ามันคือช็อคโกแลตเมื่อปีก่อน จองซูก็แทบจะหลั่งน้ำตาให้แทนความซวยของคิมคิบอมที่ต้องกระเดื้อกมันลงไป แล้วล่ะ T_T


“คิดว่าเดี๋ยวจะให้ซองมินสอน แต่ซองมินก็ไม่อยู่...” เหลียวซ้ายแลขวาก็เจอแต่หน้าแก่ๆของหัวหน้าวง ทงเฮก็เลยไม่รู้จะหันไปพึ่งใคร จนต้องมานั่งห่อเหี่ยวเป็นปลาทอดกรอบอยู่อย่างนี้ไงล่ะ


“ช..ชั้นก็พอทำเป็นนะ” จองซูเสนอตัวช่วย


เอาวะ ช่วยน้องมันหน่อยแล้วกัน!


“เหรอ..?” ยากเสียงยานๆแบบไม่ไว้ใจ แถมยังเหล่มองแบบใช้หางตาอีก อย่างนี้มันน่าปล่อยให้แฟนแกตายด้วยน้ำมือแกจริงๆ อีทงเฮ!


“ก็เออน่ะสิ” กระแทกเสียงใส่แบบงอนๆแล้วก็ขู่สำทับเข้าไปอีกหนึ่งดอก “แต่ถ้าแกไม่อยากให้ช่วยก็ไม่เป็นไรนะ ก็แค่เอาอุนจิไปให้คิบอมกินอีกครั้ง แฟนแกคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ”


“พี่อ่ะ!!!” ทงเฮตะโกนใส่ผู้สูงอายุ(?!)หน้าแดงก่ำ ในขณะเดียวกันก็มีเสียงปลดล็อคและบานประตูก็เปิดออกด้วยฝีมือของซองมินที่ เพิ่งกลับมาจากซื้อของข้างนอกพอดี


“ทำอะไรกันอยู่น่ะ” เอียงคอมองร่างของทงเฮและจองซูงงๆ ก่อนจะเดินไปวางของที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะเพราะหนักแทบไหล่ทรุด


“ซองมินอา~” ทงเฮเหมือนเจอโอเอซิสกลางทะเลทราย ร่างบางรีบถลาไปเกาะขาอ้อนวอนซองมินแบบน่าหมั่นไส้สุดๆ


“สอนชั้นทำช็อคโกแลตหน่อยน๊า~”


“ทงเฮจะทำให้คิบอมทานหรือ?” ซองมินก้มลงถามคนที่นัวเนียกับขาของเค้าอยู่


“อือ” พยักหน้าน้ำตาคลอเบ้า


“ก็ได้ เพราะเราก็จะทำให้คยูฮยอนเหมือนกัน จะได้ทำไปพร้อมๆกันเลยไง” ซองมินยิ้มน่ารักให้ทงเฮที่เอาแต่พร่ำขอบอกขอบใจไม่หยุดปาก


“แล้วพี่ล่ะ จะทำด้วยกันหรือเปล่า” ซองมินหันมาถามจองซู แต่ได้รับการตอบปฏิเสธแทน


“ไม่ล่ะ ถึงทำไปหมอนั่นคงไม่กินหรอก” บอกปัดก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องไป แต่ยังไม่วายหันมากำชับกับตัวป่วนอีกครั้ง


“แล้วอย่าทำช็อคโกแลตรสชาติอุนจิหรืออุนจิรสช็อคโกแลตอีกล่ะ อีทงเฮ” จากนั้นก็ปิดประตูห้อง กั้นเสียงโวยวายแปดหลอดของทงเฮได้ชะงัดยิ่งนัก!



.


.


.



จองซูเดินออกมาอีกรอบ ตอนที่ได้กลิ่นหอมๆลอยอวลทั่วบ้าน.....


“ทำเสร็จกันแล้วเหรอ?” โผล่หน้าเข้าไปในห้องครัว ที่บนโต๊ะมีต้นเหตุของกลิ่นหอมๆวางอยู่


“เสร็จแล้ว” ทงเฮเงยหน้ามายิ้มภูมิใจให้จองซูเห็น


“ทงเฮทำเองหมดเลย ชั้นแค่สอนแล้วก็บอกส่วนผสมนิดหน่อย” ซองมินหันไปกระซิบกับจองซูที่พยักหน้ารับรู้


“หน้าตาไม่เลวแฮะ ..ครั้งนี้” จองซูพึมพำกับตัวเองเมื่อมองไปที่ช็อคโกแลตรูปหัวใจที่เรียงรายอยู่บนกระดาษห่อสีหวาน


ปาฎิหาริย์มีจริง ก็วันนี้ล่ะ!!!


“พี่ลองชิมดูสิ!” ทงเฮยื่นช็อคโกแลตมาให้ชิ้นนึง จองซูยังลังเลอยู่มาจะเอาเข้าปากดีหรือไม่ ..ยังไม่อยากตายก่อนแก่หรอกนะ -*-


“ไม่เป็นไรหรอกพี่ เพราะทงเฮทำตามสูตรชั้นทุกอย่าง ต้องอร่อยอยู่แล้ว!” ซองมินช่วยการันตีเหมือนเป็นหมึกแดงเวอร์ชั่นเกาหลี ทำให้จองซูจำต้องหลับตาอ้าปากแล้วส่งก้อนช็อคโกแลตเข้าไปเคี้ยวกรวมๆ แล้วทำตาค้าง น้ำลายฟูมปาก (ไม่ใช่แระ -*-)


“เป็นไงพี่” ทงเฮยื่นหน้ามาถามเสียงใส แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังอยู่เต็มเปี่ยม


จริงๆก็อยากจะแกล้งทำเป็นอ้วกอยู่หรอกนะ แต่ปาร์คจองซูก็ไม่ใช่คนที่ใจร้ายพอที่จะทำลายความหวังเล็กๆของน้องชายได้ลงคอหรอก


“อือ ...ก็อร่อยดี” ไม่ได้โกหก เพราะรสชาติที่สัมผัสได้คือความหวานละมุนที่ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เลอเลิศ อะไร แต่สำหรับคนที่มีสกิลด้านการทำอาหารเป็นศูนย์อย่างทงเฮ …แค่นี้ก็ต้องยกนิ้วให้แล้วล่ะ!


“จริงเหรอ!?” น้ำเสียงของไอ้ตัวเล็กตื่นเต้นจนปิดไม่มิด ทงเฮกระโดดเข้ากอดจองซู ร้องดีใจ พร้อมกับเอ่ยขอบคุณซองมินที่มีส่วนช่วยในการทำช็อคโกแลตให้สำเร็จจนได้


“ทีนี้ก็เหลือแค่ห่อ แล้วก็เอาไปให้คิบอมแล้วล่ะ” ซองมินบอกทงเฮด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มบางๆ


ทงเฮพยักหน้าหงึกงัก ก่อนจะจัดการห่อช็อคโกแลตที่ทำเองทั้งหมดไว้ในห่อกระดาษสีลูกกวาดแล้วพัน ด้วยริบบิ้นผูกเป็นโบว์ให้ดูน่ารัก เป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการทำช็อคโกแลตวาเลนไทน์ของอีทงเฮ...


“เดี๋ยวชั้นเอาไปให้คิบอมก่อนนะ” ยิ้มแล้วเดินลิ่วๆออกไปพร้อมห่อช็อคโกแลตที่ใส่ความรักของทงเฮไว้เต็มเปี่ยม


จองซูกับซองมินมองหน้ากันแล้วส่ายหัวเบาๆ แต่ปากก็ยังคงยิ้มอยู่ เพราะถึงแม้ทงเฮจะกวนประสาทไปบ้าง แต่ท่าทางดีใจเหมือนเด็กนั่นดูๆไปก็น่ารักดีเหมือนกัน ^^


“ซองมินว่าคิบอมจะยอมกินมั้ย?”


“ก็ไม่แน่นะพี่...คิดว่าคิบอมคงไม่ถึงกับเข็ดกับช็อคโกแลตเมื่อปีก่อนจน ไม่ยอมกินของปีนี้หรอก” ซองมินพูดตามความคิดแล้วหันไปถามจองซูกลับด้วยความสงสัย “หรือว่าพี่คิดว่าคิบอมจะไม่กิน??”


จองซูยิ้มให้ซองมินอีกครั้ง แล้วบอกเสียงเบาว่า “ก็มีสิทธิ์ไม่ใช่หรือ?”


คำพูดของจองซูทำให้ซองมินขมวดคิ้วสงสัย ก่อนที่จะไม่ได้เก็บมาใส่ใจอะไรมาก เมื่อจองซูเดินผิวปากออกไป ซองมินก็เริ่มหันมาให้ความสนใจกับการทำช็อคโกแลตให้คยูฮยอนกินทันที




...ว่าแต่ปีนี้ คยูฮยอนจะกิน กระต่ายช็อคโกแลตของซองมินอีมั้ยน๊า~?



.


.


.



“คิบอม!” เสียงใสตะโกนเรียกชื่อมาแต่ไกลพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ผุดขึ้นบนใบหน้าสวยๆของคนรัก ทำให้คิบอมอดหันมายิ้มตาหยีตามไม่ได้


“เตรียมตัวเสร็จหรือยังครับ ทงเฮ”
คิบอมหมายถึงการเตรียมตัวสำหรับนัดเดทของพวกเค้าที่ใกล้จะมาถึงในไม่ช้า



วันวาเลนไทน์ทั้งที...จะมาให้อุดอู้อยู่แต่ในห้องก็กระไรอยู่
สู้พาทงเฮออกไปเดทฉลองเทศกาลแห่งความรัก คงจะเป็นความคิดที่ดีกว่าแน่นอน!



“เรียบร้อยแล้วล่ะ”


“งั้นไปกันเลยมั้ยครับ”


“อือ” พอทงเฮพยักหน้า คิบอมก็คว้ามือขาวมากุมไว้แล้วพาเดินออกไปด้านนอก ท่ามกลางบรรยากาศโดยรอบที่เป็นสีชมพูไปตลอดทาง


“วันนี้เรามีอะไรจะให้คิบอมด้วยนะ”


“ครับ?” ชายหนุ่มหันมาส่งเสียงเป็นเชิงถามว่ามันคืออะไร ทงเฮเลยหัวเราะคิกคักแล้วบอกให้คิบอมปิดตาลงเสียก่อน


“อ่า ครับๆ...ปิดตาแล้วครับ” พูดในขณะที่ได้ยินเสียงคนตัวเล็กเปิดกระเป๋าที่สะพายติดตัวมาด้วยแล้วค้น อะไรขยุกขยิกสักอย่างในกระเป๋านั้น


“ห้ามแอบดูนะ” สั่งกำชับ จนคิบอมเกือบหลุดขำความน่ารักของแฟนตัวเอง


“อะ....เปิดตาดูได้” สิ้นคำอนุญาตเปลือกตาก็ค่อยๆปรือขึ้นจนกระทั่งมองเห็นสิ่งตรงหน้าอย่างชัดเจน


มันคือห่อกระดาษสีสวยที่พันด้วยริบบิ้นเส้นยาว และคิบอมคาดเดาว่าของที่อยู่ในนั้น ก็คงจะหนีไม่พ้น.....


“ช็อคโกแลตะวันวาเลนไทน์จากเราให้คิบอมอา~” ยิ้มจนเห็นเขี้ยวแล้วยื่นห่อช็อคโกแลตให้คนรักด้วยท่าทางอายๆ


“ค...ครับ” คิบอมกลืนน้ำลาย หน้าซีด มือที่รับช็อคโกแลตมาถือไว้สั่นเทา แล้วยิ้มขอบคุณแบบเจื่อนๆให้แก่ร่างบางที่เริ่มคะยั้นคะยอให้เค้าแกะกินให้ ดู


“กินสิ คิบอม คราวนี้อร่อยน๊า แล้วก็ไม่เหลวเหมือนคราวที่แล้วด้วย”


“ทงเฮ.....” ชายหนุ่มครางเสียงอ่อน ค่อยๆแกะห่อออกมาจนเจอกับช็อคโกแลตหน้าตาน่าทานเป็นรูปหัวใจอันเล็กๆนับสิบดวง


“หรือกลัวว่าจะท้องเสียเหมือนปีที่แล้ว” ทงเฮทำหน้าเศร้า เมื่อคิดถึงอาการป่วยของแฟนหนุ่มในวันถัดจากวันวาเลนไทน์ เค้าก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาอีกครั้งทันที


“ป...เปล่าหรอก ผมแค่.........” ความลำบากใจของคิบอม... ทงเฮสามารถเห็นมันผ่านดวงตาสีดำขลับ ร่างบางถอนหายใจ ทั้งที่ในอกเจ็บหนึบไปหมด แสร้งยิ้มแล้วบอกปัดว่าไม่เป็นไร


“ถ้ากลัวจะท้องเสีย ก็ไม่ต้องทานหรอก เราก็แค่อยากแก้ตัวใหม่เท่านั้นแหละ แต่ถ้าคิบอมไม่ทานก็ส่งมาให้เราเก็บเถอะนะ” ทงเฮหน้าร้อนเพราะอับอายที่คิบอมไม่เชื่อใจพอที่จะทานอาหารจากฝีมือของเค้า อีก


“ไม่ใช่อย่างนั้นนะทงเฮ....โธ่~” เห็นนัยน์ตาสีชารื้นด้วยหยาดน้ำใสๆ คิบอมก็อยากจะตบหน้าผากตัวเองนักที่เป็นต้นเหตุทำให้ทงเฮต้องร้องไห้


“อย่าร้องสิครับ คนดี ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากกินช็อคโกแลตของทงเฮหรอกนะ” คว้าตัวทงเฮมากอดไว้แนบอก พลางพูดปลอบขวัญคนที่กำลังตัวสั่นเทิ้มเพราะสะอื้น


“แต่ว่า....เป็นเพราะ....ต้นสังกัด” คิบอมกัดฟันพูดช้าๆ จนทงเฮเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่เข้าใจ และแล้วคำตอบที่ได้รับ ก็ช่วยไขความกระจ่างทั้งหมดทันที.........








































“เพราะทางต้นสังกัดสั่งให้ผมลดความอ้วนน่ะครับ!!!!!!”

























หน้าของคิบอมตอนสารภาพความจริงแดงก่ำยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศ
ความเสียใจของทงเฮดูเหมือนจะปลิวหายไปกับสายลมที่เพิ่งพัดผ่านร่างของเค้า
และกว่าจะเข้าใจประโยคเมื่อกี้อย่างถ่องแท้ ทงเฮก็ไม่รู้ว่าตัวเอง กัดปากล่างกลั้นขำไปไม่รู้กี่รอบแล้วล่ะ!


“ค...แค่ช็อคโกแลตก็ไม่ได้หรือ?” คิบอมส่ายหน้าให้รู้ว่าช็อคโกแลตก็เป็นหนึ่งในอาหารที่เค้าถูกควบคุมไม่ให้ทานเช่นกัน


ทงเฮปิดปากตัวเองเมื่อต้องการหัวเราะ เพราะรู้ดีว่าคิบอมคงลำบากใจแค่ไหนกับการที่ต้องมานั่งลดน้ำหนักอยู่อย่าง นี้ แต่มันก็ตลกจริงๆ ให้ตายสิ...!!



“แล้วก็ไม่บอก เราจะได้ทำอย่างอื่นให้แทน”


“ผมจะบอกทงเฮได้ยังไง เรื่องนี้มันน่าอายจะตายไป เฮ้อ~”


แอบได้ยินเสียงทงเฮหลุดหัวเราะออกมา คิบอมก็รู้สึกอยากจะทำโทษร่างบางชะมัด!


ว่าแล้วก็ไม่รอช้า ร่างสูงจัดการป้ายนิ้วตัวเองเข้ากับช็อคโกแลตบางส่วนที่ละลายกลายเป็นช็อคโก แลตเหลวๆเพราะไอแดด แล้วนำมาทาไว้บนริมฝีปากบางๆของทงเฮด้วยความว่องไว ก่อนจะโน้มหน้าลงไปละเอียดชิมรสชาติของทั้งช็อคโกแลตและกลีบปากคู่งาม


ดูซิว่า...จะหวานเหมือนกันหรือเปล่า?


“ฮ้า~ คนขี้โกง!” ต่อว่าพลางทำแก้มป่อง ตอนที่คิบอมถอนจูบออกแล้วเอ่ยปากชมว่าช็อคโกแลตปีนี้ ทั้งหวาน ทั้งหอม แถมยังนุ่มลิ้นอีกต่างหาก


“ขอบคุณนะ ไว้ปีหน้าทำมาอีกนะครับ ทงเฮ”


“เชอะ! ปีหน้าก็อย่าอ้วนให้โดนต้นสังกัดสั่งลดอีกแล้วกัน” คิบอมหัวเราะร่า ทงเฮก็หัวเราะกับคำพูดแบบกัดนิดๆของตัวเองเหมือนกัน







ความรักของเราไม่ใช่แค่วันวาเลนไทน์

แต่เราจะรักกันทุกวัน ......และรักกันตลอดไป!











THE END?










แถมท้าย....






“เห็นว่าทงเฮทำช็อคโกแลตให้คิบอมกิน”


“.........”


“แล้วทำไมผมไม่ได้มั่งอ่ะ” สายตาเยียบเย็นเหล่มองคนที่เข้ามาอ้อนกระแซะขอช็อคโกแลตวาเลนไทน์กับตัวเอง แต่แล้วก็ต้องถอนหายใจเนือยๆออกมา






“นายก็ต้องลดความอ้วนเหมือนกัน ไม่ใช่เหรอ คิมยองอุน!”





“....!!!....”











THE END










Comment

Comment:

Tweet

อีทงเฮปากร้ายยยย~

นางฟ้าเค้าออกจะสวย คิกๆ

ปีหน้า ไม่ว่าป่องจะโดนสั่งลดน้ำหนักหรือเปล่า
แต่เราว่า ปลาน้อย(จอมแสบ) เอาตัวเองชุบช็อคโกแลตไปเลยดีกว่านะ
รับรองว่าถึงต้นสังกัดจะสั่ง แต่คิมคิบอม ไม่ยอมทำตามแน่นอน คิกๆ

#18 By ~sand~ on 2010-07-17 22:49

ปีหน้าห่อตัวเองเป็นของขวัญให้บวมเลยหมวย



ปลาสด ๆ
ไม่อ้วนนนนนนเเน่นอน กร๊าก ๆ
(จะอ้วนไม่อ้วนผมก็กินปลาทุกวัยคับ ^^ : คิบอม)

#17 By pex (58.64.84.118) on 2009-02-26 13:59

น่ารักอ่าค่า

ชอบทั้งชอคโกแลต

ทั้งคิเฮ

#16 By shamycat (117.47.106.245) on 2009-02-24 13:42

เพิ่งได้อ่าน เพิ่งได้เม้นค่า

น่ารักมากกก

ถึงจะอ่านล่ากว่าวาเลนไทน์ไปหลายวันก็ยังได้บรรยากาศอยู่เน้

ขำบอม แต่ก็สงสาร โถ โดนคุมเข้มซะแล้ว 555+
ขำส่งท้ายด้วย เพราะอย่างนี้เอง
ปาร์คจองซูถึงคิดว่าไม่ต้องทำช็อคโกแลตให้หมีแน่ๆ 555+
โดนจับลดทั้งคู่เลย confused smile

#15 By ...alfalfa... on 2009-02-18 23:57

วาเลนไทน์นานแล้ว เพิ่งมาอ่าน ไม่เป็นไรเน้อ


บอกคิบอมได้คำเดียวเลยว่า

น่าสงสาร...

#14 By (61.90.7.36) on 2009-02-18 22:39

หวานต้อนรับวาเลนไทน์
อ่านแล้วยิ้มไปกับความน่ารักของนู๋ด๊อง
คิบอมก็น่ารัก
ไม่ว่าวันไหน คิเฮก็จะรักกันทุกวี่วัน
ถึงแม้คิบอมจะถูกต้นสังกัดสั่งให้ลดความอ้วน
แต่ใช่ว่าช๊อคโกแลตที่อาหมวยทำจะเสียเปล่า
เพราะยังไงคิบอมก็ได้ลิ้มลองรสชาตื
รสชาติของช็อคโกแลตบนริมฝีปากทงเฮ
คงจะหอมหวาน ถูกปากคิบอมมากกว่า
ช็อคโกแลตยี่ห้อดังอีกเนอะ

#13 By wawa on 2009-02-17 21:30

หมวยลูกเอ๊ย
ปากคอเราะร้ายได้อิ๊ก ตรูเปนพี่ทึกนี่คงไม่ทำแค่เอาเท้าเขี่ยแน่ๆ
(แล้วจะทำอะไรอื่นเจ้าปลาน้อยลงเหรอ = =)


แต่ก็นะ น้่องอย่างนี้ค่อดน่ารักอ่า
ปากจัดนิดๆ หน่อยๆ กวนประสาทคนอื่นเค้าหน่อย (หน่อยเหรอ)

ดูเป็นอีทงเฮดีอ่า ^ ^

ชอบไอ้ที่น้องเอาคำมาผสมกันจนท่านพี่ฮันแปลไม่ออกอ่ะค่ัะ
ช่างคิดได้ ~

หรือบางทีมันอาจจะไม่มีควคามหมายก้อได้มั้ง
ฟีลคล้องจองกันเฉยๆ ทำนองนั้น
และตอนแรกก้อคิดอยุ่ว่าพี่ทึกช่างพูดดูน่าเชื่อถือว่าบอมอาจจะไม่กิน
แต่ไอ้เหตุผลที่ไม่กินนี่สิ กร๊ากกกกกกก

เออ ดีแล้วอ่ะบอมเอ๊ย ลดต่อไปเถอะ
ถ้ามากกว่านี้อีทงเฮเป็นอันตรายจากการนอนหายใจไม่ออกแน่

แค่กลัวหมวยน้อยแบน = =


#12 By ryoshin on 2009-02-17 20:17

คิเฮน่ารักมากๆๆๆๆ

โถ่!น่าสงสารคิบอม

อดกินช๊อกโกแลตเพราะต้องลดความอ้วน

555+

#11 By HA3 _ PRA3W on 2009-02-17 15:24

กร๊ากกกกกกกก

ทำไมคิดได้อ่ะเนี่ย...

แม้ว่ามีมี่ จะออกมานิดเดียวแต่เล่นน่ารักซ้า..ล่ะ

เอาๆๆ ... อย่าลดไปฮวบเหมือนตอนเล่น หนัง จุงจาอีกล่ะ..

มันแบ๊วไป ..เดี๋ยวหัวใจจะกระตุกตาย ฮ่าๆๆๆ

#10 By Berin (161.200.255.162) on 2009-02-17 15:12

อ๊ายยย หวานเจี๊ยบชื่นใจ!~

555+
คิมคิลดความอ้วน พยายามเข้าน้า~

แฮปปี้วาเลนไทน์ย้อนหลังนะคะ ><

#9 By CozyKey (118.174.192.5) on 2009-02-15 19:51

นางฟ้าโหดร้ายเหลือเกิน
555+

คิเฮหวานมว๊ากกกกกกก
หวานเกิ๊นนนนน
ไม่กินก็ดีแล้วล่ะบวม เอ๊ย!บอม=.,=

#8 By Shana (124.121.45.195) on 2009-02-15 16:13

โว๊วววววววววววววว

55555+^^

น่ารักมากๆเลยค่ะเรื่องนี้ วาเลนไทล์ของคิเฮที่รัก ฮิ้วววว

น้องหมวยทำช็อคโกแลตให้คิบอมม ><

โอยยยยย

อิจฉาตี๋มันจิงจิงเลยวุ้ย!!!

โชตดีมากเลยนะคะที่อีซองมินกลับมาช่วยชีวิตทงเฮได้ทัน ฮ่าๆ

เอิ่ม..คิบอมคิดวิธีกินช็อคโกแลตนี้ได้น่ารักสุดๆเลยค่ะ!

โหยยยย กินแบบนั้นไม่อร่อยก็บร้าแล้วค่ะคิมคิ ~ ><

โฮกกกกกกกกก

อ่านไปยิ้มไปค่ะเรื่องนี้ ทงเฮน่ารักมากๆ ตลกคิบอมด้วย
คิกคิก

สุดท้ายคนที่น่าสงสารที่สุดคือพี่หมี 5555+


ขอบคุณมากๆนะคะไรท์เตอร์นัฐสำหรับฟิควาเลนไทล์^^

ขอให้ไรท์เตอร์มีความสุขมากๆในเรื่องเลิฟๆนะฮะปีนี้ หุหุ

#7 By som2aiba (117.47.238.223) on 2009-02-15 12:38

กรี๊ดๆๆๆ~ กรี๊ดรับวาเลนไทน์~~

ไม่ค่อยจะรู้สึกเลยนะฮะว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ จนกระทั่งได้มาอ่านฟิกนี่ละ~~

ขำอย่างแรง...คิมคิกินช็อคโกแลตไม่ได้เพราะโดนสั่งลดความอ้วน!!!

เออ...แต่ก็สมควรอยู่หรอก 555+

เฮียหมีก็เลยอดไปด้วย...เอาน่ะเฮีย ปีหน้ายังมี ปีนี้กินสลัดผักไปก่อนก็แล้วกัน

ส่วนคยูกี้ของซองมิน...ให้กินเยอะๆสิดี...ผอมเหลือเกินพ่อคุณ แบ่งเนื้อคิบวมไปมั่งสิ=__=

ฟิกน่ารักๆรับวาเลนไทน์~~

สุขสันต์วันแห่งความรักนะฮะ^^

#6 By snowtears on 2009-02-14 23:38

นึกภาพสิ่งที่มีลักษณะแลดูคล้ายอุนจิ แต่ทงเฮยืนยันว่ามันคือช็อคโกแลต

555++ เปรียบซะเห็นภาพ

หมวยน้อยฝีมือการทำอาหารห่วยแตกขนาดนั้นเลยรึ..หึหึ sad smile

#5 By mhoomin (58.9.235.32) on 2009-02-14 23:28

อ๊ายยย หวานต้อนรับวาเลนไทน์

บอมโดนลดความอ้วน ฮ่าๆๆ

แต่ยังมิวายแอบกินช็อคโกแลตจากปากหมวย

อิอิ หวานได้ใจมากมาย

#4 By (124.120.112.12) on 2009-02-14 21:28

55ที่แท้ก็ลดความอ้วน
คิมคิเอ๊ยยยย

แฮปปี้วาเลนไทน์น่ะค่า

#3 By (58.64.96.168) on 2009-02-14 20:10

คิบอมอดเลยจ้า

555

ลดความอ้วนๆๆๆๆ

พี่หมีโดนด้วยเลย
อดกินๆๆๆๆ

#2 By เทอ (58.8.25.59) on 2009-02-14 16:37

หวานต้อนรับวาเลนไทน์

นี่ บอมก็อ้วนต้อนรับวาเลนไทน์เหมือนกันนะเนี่ย
ขนาดด๊องทำอาหารห่วยยังอ้วนขนาดนี้
ถ้าด๊องเก่งเยี่ยงกุ๊ก บอมจะกลายเป็นอดีตชินดงทันที

confused smile

ช่วงนี้อัพแต่ชอทฟิคนะคะเนี่ย
ฟิคเรื่องอื่นรออยู่นะค๊า

#1 By MoMae (222.123.245.106) on 2009-02-14 16:07