‧:★:‧ PiojoS ‧:★:‧

ถึงไม่รู้ว่าตัวเองเคยไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ที่ไหน

แต่ผลของมันก็มาเร็วติดจรวดซะเหลือเกิน...

"ผะ.....ผี!!!!!!!"

ร้องลั่นแต่ร่างกายกลับไม่สามารถกระดิกได้แม้แต่ปลายนิ้วเท้า

ทั้งที่วันฮาโลวีนที่เป็นวันปล่อยผีก็อีกตั้งอาทิตย์หนึ่ง แต่ไหงพอลืมตาตื่นขึ้นมาถึงได้เจอร่างโปร่งแสงยืนจ้องกันอยู่ที่ปลายเตียง แบบในหนังผีอย่างนี้กันล่ะ

ม่ายยยยยยยยยยยยยย~~  TT [ ] TT

"ตกใจไปได้ ทำเหมือนไม่เคยเห็นผี" ..ก็ไม่เคยน่ะสิฟะ!! อยากจะจะตอกกลับไปอย่างนี้จริงๆ ถ้าคนตรงหน้าจะยืนโดยมีเท้าที่ติดกับพื้น ไม่ใช่ลอยตุ๊บป่องๆอยู่เช่นนี้

"นะโมตัสสะ อาเมน ไปสู่ที่ชอบที่ชอบเถิด...ภะคะวะโต" และอีกสารพัดสารเพบทสวดที่ถูกขุดขึ้นมาท่องผสมกันมั่วไปหมด  แล้วมันจะไล่ผีได้มั้ยเนี่ย???

"อย่าท่องให้เปลืองน้ำลายเลย ชั้นไม่กลัวหรอกน่า~" ว่าแล้วก็ท้าพิสูจน์ด้วยการลอยเข้ามาใกล้ๆคนที่หลับตาปี๋ให้รู้ว่าไม่กลัวสักนิด

"ฮือ~ พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยลูกด้วย" แทบจะร้องไห้ ทำไมถึงต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับเขาด้วยนะ  ไม่ยุติธรรมเลย!

"อยู่หอพักคนเดียวก็แย่อย่างนี้แหละ ร้องไปก็ไม่มีใครมาช่วยได้หรอก" ผีหนุ่มกอดคอพูดเสียงยานๆ ยิ่งไปกระตุ้นต่อมกลัวผีของร่างบางบนเตียงได้เป็นอย่างดี

"ฮึก..อย่าเอาชั้นไปกับนายเลยนะ ฮือ~ ชั้นยังไม่อยากตาย..."

สะอื้นจนแลดูเกือบจะน่าสงสาร ถ้าไม่เผอิญว่าขี้โวยวายก็อยากจะอธิบายให้ฟังดีๆอยู่หรอก

แต่ดันมาเป็นซะอีหรอบนี้ ...มันก็เลยน่าแกล้งนี่นา~~

"เอาล่ะๆ ถ้านายจะหยุดโวยวาย ชั้นก็จะเล่าที่มาที่ไปให้ฟัง" อีกฝ่ายสั่นหน้าดิกๆ ประมาณว่าไม่เห็นอยากฟังเหตุผลของผีเลยสักนิด ....ให้ตายสิ!! 

"ชั้นชื่อ คิมคิบอม"

"ผีมีชื่อได้ไง" พูดทั้งน้ำตานองหน้าเพราะความกลัว  และอีกอย่าง....

....รู้ชื่อผี แล้วมันทำให้หายกลัวได้มั้ยเล่า!!!

"ทีคนยังมีชื่อได้ แล้วทำไมผีจะไม่มีชื่อล่ะ" พอขี้เกียจลอยไปลอยมา ผีหนุ่มก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง เป็นผลให้เจ้าของที่นอนรีบถอยกรูดไปจนติดผนังอีกด้านเลยทีเดียว

"อย่าเข้ามาใกล้นะ!" คนตัวเล็กขู่ พลางพยายามจะเอาผ้ามาคลุมโปง แต่ถูกดักคอไว้เสียก่อน

"ถ้าคลุมโปง ได้เจอแบบจูออนแน่!!!" ได้ยินอย่างนั้นแล้วก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจเดิมโดยพลัน เพราะคิดสะระตะแล้ว ถ้าโดนหลอกแบบจูออนจริงๆ คงได้ฉี่ราดกันล่ะ T T

"ฮือ~" เสียงคร่ำครวญยังคงมีอย่างต่อเนื่อง จนคิบอมระอา

"ที่ชั้นมาให้นายเห็น เพราะฉันมีธุระให้นายช่วย"

"อย่าฆ่าชั้นเลยน๊า~" ร่างบางอ้อนวอน รู้สึกกลัวว่าตนอาจจะถูกจับหักคอก็เป็นได้

"ชั้นไม่ได้จะมาฆ่านาย แต่จะขอแรงให้ช่วยทำอะไรให้หน่อย" คนฟังสูดน้ำมูกจนปลายจมูกแดงก่ำ แต่ก็มีท่าทีสนใจฟังมากกว่าเดิมเล็กน้อย

"งานง่ายๆ"

"หวังว่านายคงไม่ได้ให้ชั้นตามไปล้างแค้นคนที่ฆ่านายหรอกนะ ...ชั้นต่อยตีไม่เก่ง นายไปวานให้คนอื่นช่วยเถอะ ฮืออออ"

คนตัวเล็กร้องสะอึกสะอื้น ในขณะที่คิบอมอมยิ้มขำท่าทางเหมือนเด็กถูกรังแกของคนตรงหน้า พอแกล้งเสียจนพอใจร่างโปร่งแสงก็พูดต่อเสียงเนิบ

"นายไม่ต้องไปตามล้างแค้นใครหรอก ที่ชั้นกลายเป็นแบบนี้..เพราะอุบัติเหตุต่างหาก"

"..........." ลูกตาใสแจ๋วเปี่ยมน้ำจ้องเขม็งมาที่คุณผีคล้ายจะเห็นใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดปลอบอะไร คิบอมก็บอกในสิ่งที่ให้ทงเฮช็อคตาค้างทันที

"แล้วคนที่ทำให้ชั้นเป็นอย่างนี้มันก็นายไง ...อีทงเฮ"

นั่นไง.... มันมาตามล้างบัญชีแค้นกับเค้าจริงๆด้วย!!!

ร่างบางเหลียวซ้ายมองขวาเพื่อหาทางหนีวิญญาณร้ายหน้าหล่อนี้ไปก่อนที่จะถูกหักคอกลายเป็นผีจูออนตามมัน แต่คิบอมก็เหมือนจะรู้ใจทงเฮไปเสียหมด ชายหนุ่มเอ่ยดักทางหนีของร่างบางจนไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกหัวแม่เท้าเลยทีเดียว

"อย่าคิดหนีให้เปลืองแรงเลย ...ยังไงก็หนีชั้นไม่พ้นหรอกน่า~"

"แล...แล้วนายต้องการ..อะ..ไร"

"ก็บอกไปแล้วว่าต้องการให้ช่วยนิดหน่อยน่ะ" กลีบปากอิ่มตึงแบะออก กลัวแทบขาดใจแต่ก็ต้องอยู่ทนฟังข้อต่อรองของคนที่เค้าไม่ได้ตั้งใจฆ่าสักนิด

"คือวันนั้นนายขี่จักรยานตัดหน้ารถชั้น ทำให้เสียหลักพุ่งชนเสาไฟฟ้า แล้วชั้นก็กลายเป็นแบบนี้..."

"ข...ขอโทษ~" เอ่ยเสียงแผ่วพลางยกมือไหว้ท่วมหัว

"...แต่อย่าฆ่าชั้นเลยนะ ได้โปรดเถอะนะ คุณผี .. เวรต้องระงับด้วยการไม่จองเวร อโหสิกรรมให้ชั้นแล้วก็รีบๆไปสู่สุขคติซะเถอะน๊า~"  

"ชั้นไม่ได้จะมาฆ่านาย" คิบอมถอนหายใจเหนื่อยๆ ไหงพูดไปพูดมามาถึงมาลงอีหรอบเดิมได้ล่ะเนี่ย

"แต่ที่ชั้นไปไหนไม่ได้ ..ก็เพราะชั้นยังมีห่วงอยู่"

"เห....?" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันตรงกลางหน้าผาก ดูเหมือนว่าตอนนี้ร่างบางจะลดความกลัวลงกลายเป็นความแปลกใจแทน

"อย่างแรกคือ.......ชั้นไม่ใช่ผี" เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าแบบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง คิบอมจึงต้องบอกย้ำให้มั่นใจกันอีกข้อ

"อย่างที่สองคือ...........ชั้นมีร่างที่ตอนนี้เป็นเจ้าชายนิทรา และที่นายเห็นอยู่ตรงนี้ก็คือ วิญญาณที่หลุดออกจากร่าง เข้าใจมั้ย???"

"อ๋อ~ เหมือนในละครใช่มะ" ทงเฮใช้หลังมือปากน้ำมูกน้ำตาออกเหมือนเด็กเล็กๆ

"ประมาณนั่นแหละ"

"แล้วนายจะกลับเข้าร่างยังไงล่ะ"

"ชั้นถึงมาให้นายช่วยนี่ไง!!"

ร่างบางทำท่าฉงน ..เค้าจะสามารถช่วยให้หมอนี่ฟื้นได้จริงๆน่ะหรือ?

ธรรมดาแล้วก็ไม่เห็นเคยมีพวกสัมผัสที่หกหรืออะไรที่เหนือธรรมชาติเลยนี่นา

แล้วจะช่วยได้ยังไงกันนะ??

"ทำแล้วไม่ใช่ว่าชั้นช่วยคนที่ถึงอายุขัย แล้วท่านยมบาลมาเอาชีวิตของชั้นแทนของนายนะ" ทำเสียงแข็ง บอกให้รู้ไว้ก่อนว่า เค้าไม่ยอมสละชีวิตตนเองเพื่อช่วยผีอย่างคิบอมแน่นอน ถึงจะหล่อก็เถอะนะ (เกี่ยวตรงไหน =__=?)

"ไม่เกี่ยว" คิบอมส่ายหน้า "ไม่มีชีวิตใคร แทนของใครได้หรอก"

"แต่ที่มาหานาย เพราะนายดูเป็นหนุ่มบริสุทธิ์ไม่มีพิษมีภัยอะไร แถมนายยังเป็นต้นเหตุทำให้ชั้นเกือบตาย เพราะฉะนั้นถือว่าทำงานไถ่โทษแล้วกันนะ..." คำบอกเล่าของคน เอ่อ..ไม่สิ  ผีที่เพิ่งรู้จักกันห้านาทีก่อน ทำให้คนที่ได้ยินหน้าแดงจนถึงใบหู

อะไรนะ!?  หนุ่มบริสุทธิ์งั้นเรอะ!!???

"รู้ได้ไงว่าชั้นยังบริสุทธิ์!?" น้ำเสียงที่กร้าวขึ้น ทำให้ผีหนุ่มยกยิ้มมุมปากทันทีที่เห็นท่าทางหวงเนื้อหวงตัวของหนุ่มหน้าสวยตรงหน้า  ....แค่นี้ก็บอกแล้วว่า  ‘เวอร์จิ้น'  แหงๆ

"ข้อมูลที่ท่านพญายมให้มา"

"อีทงเฮ อายุ 20 ปี ส่วนสูง 173 เซนติเมตร น้ำหนัก 56 กิโลกรัม สัดส่วน..................."

"อ๊ากกกกกกกกกก~~ ...หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!!"

"ชั้นไปอ่านมาหมดแล้ว ...จะอายอะไร?" ผีหนุ่มแก้มแตกอมยิ้ม เพราะใบหน้าแดงๆของทงเฮ

"พ่อหนุ่มเวอร์จิ้น~" ถ้าทำได้ก็คิดอยู่ว่าจะทำยังไงให้ผีตายอีกรอบดี  ไอ้ผีปากหมาเอ้ย...~!!

"แล้วไง ชั้นเวอร์จิ้นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่นายให้ช่วยทำมิทราบ!" สุดท้ายแล้วก็ต้องยอมรับว่าตัวเองนั่น เวอร์จิ้น จริงๆ  ....ก็ไอ้ผีแก้มแตกมันไปอ่านใบประวัติเค้าจากท่านพญายมเลยนี่นา

"เกี่ยวสิ...เกี่ยวมากๆเลยด้วย"

"ยังไง?"

"ก็ที่จะให้ช่วยน่ะคือ ให้นายไปส่งจดหมายแทนชั้น ก่อนที่ฮาอึนจะไปต่างประเทศไง"

ทงเฮเลิกคิ้ว ...ฮาอึน? หรือว่าจะเป็นคนรักของหมอนี่กันนะ...

"แล้วถ้าเกิดให้ผู้ชายคนอื่นไปทำแทน ชั้นจะไว้ใจได้ยังไงว่ามันจะไม่จีบฮาอึนคนสวยของชั้นน่ะ"

"นายคิดว่าคนอย่างชั้นจะจีบสาวไม่เป็นหรือไงห่ะ คิมคิบอม!!?"

"ไม่หรอก" คิบอมส่ายหน้า ยิ้มจนตาหยี "ถ้าเป็นหนุ่มเวอร์จิ้นแถมยังหน้าหวานแบบนายอ่ะนะ ทงเฮ~"

แก้มเนียนแดวงวาบและร้อนจัดทันทีที่ถูกล้อเลียนด้วยนัยน์ตาพราวระยับของวิญญาณจอมกวนโอ๊ย ทงเฮคาดว่ามันคงเกิดขึ้นเพราะความโกรธของเค้าเป็นแน่ ..ไม่ใช่เพราะอายหรือเขินอย่างที่ผู้หญิงหลายคนเป็นกันหรอก  ไม่มีทาง!!!

"ตกลงแล้วใช่มะ งั้นมาเกี่ยวก้อยกันหน่อยสิ"

"เป็นผีแล้วทำให้โง่ด้วยป่ะเนี่ย ...ชั้นจะไปเกี่ยวก้อยกะนายได้ไง อย่าลืมสิว่านายไม่มีร่าง แล้วจะเอานิ้วที่ไหนมาเกี่ยวล่ะ ปัญญาอ่อน~"

ปากจัดได้ไม่เว้นแม้กระทั่งผีที่เคยกลัวนักหนา แต่คิบอมก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่กลับยื่นหน้าเข้าไปหาร่างบางที่บ่อนโน่นบ่นนี่ไม่ทันได้ตั้งตัว

ริมฝีปากของทงเฮก็ถูกเรียวปากของผีหนุ่มทาบทับอย่างจงใจ!

"งั้นนี่ก็ไม่ถือว่าเป็นจูบสินะ ก็ชั้นไม่มีร่าง ..แล้วจะเอาปากที่ไหนไปจูบนายได้กันล่ะ จริงมั้ยเอ่ย?"

ทงเฮทั้งอึ้ง ตกใจและโมโห ผิดกับที่เอียงคอทำหน้ากวนตีน แล้วหัวเราะเสียงต่ำส่อแววขบขันเสียเต็มประดา ...อ๋อ นี่คงไม่อยากเป็นเจ้าชายนิทราแล้วล่ะสิ อยากจะตายจริงก็ไม่บอก จะได้สงเคราะห์ให้!!!

คนตัวเล็กฮึดฮัด ไม่สบอารมณ์ แต่เพราะรู้ว่าทำให้วิญญาณตรงหน้าเจ็บตัวไม่ได้ เค้าเลยเลิกล้มที่จะพยายามปาหมอนใส่คิบอมไป

....งั้นคงต้องคิดทบทั้งต้นและดอกทันทีที่เจอร่างเนื้อของหมอนี่แล้วล่ะ!!

TBC.

มันเป็นอะไรที่มั่วซั่วมาก =___= แบบคิดจะแต่งก็แต่งเลย ไม่มีพล็อตอะไรยังไงทั้งนั้น

เป็นเรื่องที่แอบผสมเอาผีจูบอม (บอมสเลอ) กับเทศกาลวันฮาโลวีนเข้าด้วยกัน ..ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาถูกใจคนอ่านซักแค่ไหน แต่ที่แน่ๆคือเรื่องนี้จบภายใน 2-3 ตอนค่ะ ^^ ไม่ใช่ฟิคยาวอย่างแน่นอน...

แต่งคั่น SD ที่ตันมุกสุดๆ -*- แต่ตอนต่อไปจะเอามาลงวันที่ 31 ตุลา (วันฮาโลวีน) นะคะ

ยังไงก็ช่วยติดตามกันด้วยน๊อ~  บะบายยยยยย  ^O^

ปล. จริงๆจะเอาฟิคเทศกาลกินเจอันแสนสั้นของเด็กแสง..(ทูมิน)..มาลงก่อนฟิคฮาโลวีนคิเฮแหละ แต่ดูกระแสก่อนล่ะกัน อะคุ อะคุ ^.^

ปล2. ลองไป search ในกูเกิ้ลตามที่คุณ Momae บอกแล้วก็แอบตกกะใจ  O [ ] O!!

เอ่อ.... ถ้าชื่อ piojos เฉยๆ ยังไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ (เพราะมีนักร้องวงหนึ่งชื่อ los piojos คล้ายๆกันอยู่น่ะค่ะ) แต่มันดันมี piojos blog แล้วค้นหากันเป็นแสนอีก -*- คิดว่าคงไม่ใช่เสิร์จหาแผนที่บ้านจะมาปาระเบิด เพราะนัง piojos ดองฟิคหรอกน๊า!!!!!  O~o"

ปล3. หม่ามี้เคยคิดว่าสำเนียงการพูดไทยนู๋โอเคกว่าแต่ก่อนเยอะแล้วนะคะ แต่พอเจอคลิปนี้.....เอ่อ.......สำเนียงลูกช้านยังต้องปั๊ดตะนาขึ้นอีกเย้อออออ 55555