Black & White ...13... [END]
posted on 25 Aug 2007 02:10 by piojos in Fic-Black-White
หลายคนบอกว่า รัก นั้นมีทั้งสุขและทุกข์
สุข ....เมื่อได้มันมาครอบครอง
ทุกข์ ....เมื่อต้องสูญเสียมันไป
ทำไมความรักมันถึงทำให้เหนื่อยได้ถึงขนาดนี้กันนะ?
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
หากเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี่ เป็นเพียงความฝันจริงๆล่ะก็..... อย่าเพิ่งปลุกเขาให้ตื่นจะได้มั้ย?
ริมฝีปากยังคงร้อนผ่าว จากรสสัมผัสที่ไม่มีวันลบเลือน
ยิ่งคิด ก็ยิ่งตอกย้ำเสียจนเจ็บ....
เขาไม่รัก ไม่รักเรา ...เกลียดเลยด้วยซ้ำ
แต่จูบเมื่อครู่ ทำไมถึงต้องอ่อนโยนขนาดนี้
หรือว่าเพราะสมเพช คนโง่ๆคนหนึ่ง ที่มาหลงรักตัวเองหัวปักหัวปำกันแน่?
ออดดังขึ้นแล้ว หลายคนกำลังวิ่งกลับเข้าห้องเรียนกันอย่างเร่งรีบ ผิดกับ คนตัวเล็กที่เดินเอือยๆอยู่ริมทางเดิน แล้วหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูห้อง .......ไม่อยากเข้าไป
“ อ้าว! มายืนขวางอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ? ”
เสียงจากคนข้างหลัง ทำให้ทงเฮเบี่ยงตัวหลบให้ โดยไม่ได้หันไปมอง ไหลห่อเข้าหาตัวเพราะจำได้ดีว่าเป็นเสียงเพื่อนของคิบอม และไม่แน่ว่าร่างสูงอาจยืนอยู่ข้างเพื่อนหรือเปล่า....
“ ทะเลาะกับคิบอมเหรอไง ถึงไม่ได้มาด้วยกันเนี่ย?? ” ยังคงถามต่อ คนหน้าหวานเหลือบตาขึ้นมามองอย่างหวาดๆ แต่เมื่อไม่เห็นคนที่ต้องการหลบหน้า กลีบปากสีสวยจึงยอมเอื้อนเอ่ยตอบกลับ
“ อะ อืม.... ”
“ ได้ข่าวว่าพวกนายเลิกกัน จริงเหรอ? ”
“ อืม..... ” ครางตอบในลำคอ เพราะยากเหลือเกินที่จะเปล่งเสียงพูดออกมา
“ ก็ดีแล้วนี่ ฉันว่าพวกนายไม่เห็นเหมาะสมกันสักนิด ยังตกใจแทบแย่ตอนที่รู้ว่าพวกนายคบกัน ฉันว่าเลิกกับคิบอมตอนนี้น่ะดีที่สุดแล้ว เพราะไม่งั้นจะเป็นนายนั่นแหละที่ต้องเจ็บอยู่คนเดียวต่อไปเรื่อยๆ ”
พูดยืดยาว ก่อนที่มือของจินฮวานจะเอื้อมไปเลื่อนเปิดประตูเพื่อเข้าไปเรียนต่อ
ทงเฮยืนก้มหน้านิ่ง....ที่ได้ยินมาก็ไม่ผิดนักหรอก
แต่ทำไงได้ล่ะ ก็มันยังรัก...ถึงจะรู้ว่าไม่เหมาะสมกัน
ถ้าพระเจ้ามีจริง เขาอยากจะย้อนเวลาไป ในวันนั้น ก่อนที่เขาจะเปิดประตูเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจตัวเอง ไม่ใช่ก่อนที่เขาจะรู้สึกรักคนๆนี้ แต่ต้องเป็นก่อนที่คนๆนี้จะรู้ตัวว่าเขา ...รัก
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
ตั้งแต่พักกลางวัน ก็ไม่มีใครได้เห็นคิบอมกลับมาเรียนอีกเลย จวบจนกระทั่งออดเลิกเรียนดังขึ้น
“ ทงเฮ.....ทงเฮ ” สะกิดเรียกคนที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เพราะถึงเวลากลับบ้าน คุณครูสาวเม้มปาก นานๆครั้งเด็กตั้งใจเรียนอย่าง ลี ทงเฮ จะหลับในชั่วโมง หล่อนเองถึงจะเข้มงวดอยู่บ้าง แต่พอให้หน้าซีดๆของศิษย์รักก็อดใจอ่อนไม่ได้ ยอมให้นอนฟุบไปซะอย่างนั้น
“ ฮะ!! ” พอลืมตาเห็นอาจารย์ ก็รีบรับคำลนลาน เพื่อนๆบางคนแอบอมยิ้ม คิดในใจว่าถึงคราวที่นักเรียนดีเด่นอย่าง ลี ทงเฮ จะโดนดุกับเค้าบ้างแล้ว...
“ เธอไม่สบายหรือเปล่า? ครูว่าไปนอนห้องพยาบาลดีกว่ามั้ย ถ้ากลับบ้านไม่ไหวน่ะ ”
คำว่า ‘ห้องพยาบาล’ เรียกหน้าซีดๆให้เปลี่ยนสี ทันทีที่คิดไปถึงสถานที่ที่มีแต่ความทรงจำระหว่างเขาและคิบอม ร่างบางส่ายหน้าเสียจนแพรเส้นผมสีอ่อนฟุ้งกระจาย คลอเคลียข้างแก้ม
“ ผมไม่ได้เป็นไรฮะ ...แค่ เอ่อ เพลียนิดหน่อย ”
“ อ้อ...งั้นก็รักษาสุขภาพด้วยแล้วกัน ใกล้สอบแล้วนะ ” แสร้งทำเสียงเข้มๆ กลบเกลื่อนบรรดานักเรียนคนอื่นที่คอยเงี่ยหูฟังว่าหล่อนจะว่าอะไรศิษย์คนโปรด ก่อนจะลูบหัวเบาๆอย่างรักใคร่ ส่งยิ้มอบอุ่น แล้วจึงเดินออกไปโดยไม่ได้ทิ้งบทลงโทษอะไรให้ทงเฮเลยสักอย่างเดียว....
“ เฮอะ! เป็นนักเรียนดีเด่นเนี่ย มันมีอภิสิทธ์ในการหลับในด้วยเหรอไงวะเนี่ย!!??? ” พูดกระทบ แต่ทงเฮก็ทำได้แค่เงียบต่อไปเท่านั้น
ไม่มีคนที่คอยปกป้อง เหมือนเมื่อก่อน.....
ก็แค่กลับไปเป็น ลี ทงเฮ คนเดิม ก็เท่านั้น.....
“ ถ้าไม่อยากถูกต่อย ก็หุบปากหมาๆของแกซะ!!!!! ” หันตามเสียงห้าวที่คุ้นเคย ดวงโตจับจ้องกับภาพตรงหน้าที่ร่างสูงเดินเข้ามา พร้อมท่าทางเอาเรื่อง
“ อะ....คิบอม เอ่อ.... ” คนพูด รีบปิดปากทันควัน ก็เห็นว่าเลิกกันแล้วนิ เลยนึกว่าจะได้แกล้งไอ้หน้าจืดต่อ โดยไม่โดนคิบอมเล่นงาน แต่ไหงกลับกลายเป็นอย่างนี้วะเนี่ย?????
ว่าแล้วเห็นท่าไม่ดี กลัวถูกต่อย จึงรีบยกโขยงเพื่อนๆปากดีทั้งหลาย ออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
“ หายไปไหนมาวะ .....อ้อ กลิ่นอย่างนี้ ไปดูดบุหรี่บนดาดฟ้ามาล่ะสิ ” จินฮวานเอ่ยทักอย่างรู้ทัน คิบอมทำเพียงแค่ยักไหล่ไม่สนใจ ก่อนจะกวาดข้าวของลงใส่กระเป๋านักเรียน เตรียมตัวกลับ
“ เฮ้ยๆ อะไรวะ มาถึงก็จะกลับเลยเหรอไง? ”
“ ก็เออสิ ”
“ เออ.... ตามสบาย เพื่อนเนี่ย ไม่ต้องเห็นหัวมันหรอกนะ จะไปก็ไปเถอะ! ” ประชดใส่แบบไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก ก่อนเอ่ยต่อ
“ เดี๋ยวฉันจะไปชมรม งั้นก็ลาเลยแล้วกัน ”
ว่าจบ ก็สาวเท้าตัดหน้าร่างสูงออกไปอย่างคนขี้งอน คิบอมได้แต่จิ๊ปากกับท่าทางของเพื่อนซี้ ขายาวๆที่กำลังจะก้าวออกจากห้องชะงักค้าง เมื่อเสียงหวานๆดังไล่หลังมา
“ ขะ ขอบ...ใจนะ ” ไม่รู้ว่ากล้าพูดออไปได้อย่างไร เพียงแต่คิดว่าต้องพูดออกไปก็เท่านั้น
ร่างสูงหยุดนิ่ง กัดริมฝีปากเสียจนเจ็บ ...ที่ลืมตัวโพล่งไปแบบนั้นเพราะทนไม่ได้จริงๆ
ยากกว่าที่คิด สำหรับการจะทำเมินเฉยต่อคนที่ตัวเองรัก
คิม คิบอม..... ไม่เคยมีความรักที่จริงจังมาก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวิธีที่ตัวเองกำลังทำอยู่ จะก่อให้เกิดความเจ็บปวดขึ้นทั้งสองฝ่าย หากแต่ชายหนุ่มกลับยอมหักใจเดินออกมา อย่างไม่คิดจะเหลียวหลังไปมองแม้แต่น้อย
.......ไม่ได้หันกลับไปมอง คนที่พูดขอบคุณทั้งน้ำตา!!!!!!
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
หัวใจที่หนักอึ้ง....ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรมันก็ไม่ผ่อนคลายลง
ผิดกับ หัวใจอีกดวงที่เบาหวิวเสียจนการมีอยู่ของก้อนเนื้อชิ้นนั้น
กำลังจะหายไป....
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
“ จะรีบไปไหน คิม คิบอม! ” ขาวยาวหยุดตรงหน้าประตูโรงเรียน เพราะเสียงห้าวที่ตะโกนเรียกขึ้นมา
“ จะถามทำไม.... ” ตอบกลับอย่างเย็นชา เมื่อเห็น ชเว ซีวอนยืนกอดอกรอเขาอยู่ตรงนั้น...
“ เฮอะ! ..ไอ้หน้าโง่!!! ”
“ ว่าไงนะ!!!!! ” คิบอมเค้นเสียงทุ้มต่ำถาม หรี่ตามอง ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล
“ ฉันบอกว่านายน่ะ หน้าโง่! ” ทวนคำให้อีกฝ่ายได้รับฟังอีกครั้ง
“ หมายความว่าไง!? ”
“ ทงเฮ รักนายมากขนาดนี้ แล้วทำไมนายถึงไม่เชื่อใจแฟนตัวเองล่ะ เรื่องตอนนั้นเป็นเพราะ..... ” ซีวอนกำลังจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เข้าใจ แต่กลับถูกสวนขึ้นมาเสียก่อน
“ ถ้าคิดจะมาพูดเรื่องนั้นล่ะก็.... กลับไปเถอะ ฉันไม่อยากฟัง ... ”
“ แต่นายต้องฟัง!! เพราะนายกำลังเข้าใจทงเฮผิดอยู่ ”
“ ฉันไม่ได้เข้าใจอะไรผิด!!!! ฉันรู้ทุกอย่าง ....รู้ดีเลยด้วย ”
“ แล้วนายทิ้งเค้าทำไม!!!!!!!????? ” ร่างสูงปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย ตะคอกคาดคั้นถึงคำตอบที่เขาเองไม่มีวันจะเข้าใจเหตุผลที่คิบอมทำแบบนี้
“ .............. ”
คำถาม ที่ได้รับการตอบกลับ เป็นอาการเบือนหน้าหนีของร่างที่ยังอยู่ในเงื้อมือของเขา
ซีวอนถลึงตา อยากจะซัดไอ้คนที่เอาแต่เล่นบทโศกนี่ขึ้นมาซักหมัด สองหมัด ให้หายโง่ หายซึม
แต่ก่อนจะทำแบบนั้น เขาจะต้องเค้นถามหาเหตุผลจาก คิม คิบอม ให้ได้!!
“ บอกว่า รู้ดี แล้วนายทำอย่างนี้ทำไมห่ะ!!!!!!!!!! ”
“ ................. ”
“ ตอบมา!!! นายทิ้งทงเฮ เพราะอะไร ”
“ ................. ”
“ ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้!!!!!!! ”
“ ก็สมใจนายแล้วไม่ใช่เหรอ?? ฉันหลีกทางให้ นายจะได้ทงเฮไปง่ายๆไงล่ะ ไม่ดีใจหรือไง?? ”
ยิ้มเย็นๆ จนซีวอนเลือดขึ้นหน้า เขาไม่ลังเลแม้สักนิดที่จะง้างมือออก แล้วพุ่งเป้าไปที่ใบหน้าคมเข้มของอีกคน
“ ไอ้บ้าเอ้ยยยยยย ”
กำปั้นที่ส่งไปจนสุดแรงเกิด ทำให้เกิดเลือดแตกซึมที่มุมปากด้านล่าง หากทว่าคิบอมกลับไม่ได้มีทีท่าเจ็บปวดแต่อย่างใด รอยยิ้มผุดขึ้น ราวกับจะสมน้ำหน้าตัวเองที่ได้รับบทลงโทษที่สามสมจากซีวอน
“ ยิ้มอะไร? หัวเราะอะไร?? ภูมิใจนักใช่มั้ยที่รู้ว่ายังไงตัวเองก็ต้องเอาชนะฉันได้ ”
“ ไม่ว่านายจะยังรั้งทงเฮไว้ หรือทิ้งเค้าไป แต่เค้าก็ยังรักแต่นาย ....รักแค่นายอยู่ดี ไม่ว่าฉันจะใช้วิธีสกปรกแค่ไหน ที่หลอกใช้ความรู้สึกตอนที่อ่อนแอที่สุดของทงเฮเพื่อให้เค้าหันมามองฉัน.... แต่รู้อะไรมั้ย?? คิม คิบอม สำหรับคนๆนั้นน่ะ ไม่ว่ายังไง .............ก็ต้องเป็นนายเท่านั้น!!!!!!!!!!! ”
มือที่กำแน่นตรงปกเสื้อคลายออก รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวตรงขอบตา แต่ซีวอนไม่ได้สนใจที่จะเช็ดมัน เพราะนั่นคือสิ่งแสดงให้เห็นว่า ความรักของเขา ไม่ได้จอมปลอม หากแต่มันก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่และมั่นคง เหมือนอย่างที่ ลี ทงเฮ มีต่อ คิม คิบอม เช่นกัน
“ รีบกลับไปหาเค้า ก่อนที่มันจะสายไปมากกว่านี้! ” ซีวอนยอมแม้กระทั่ง ละทิ้งทิฐิของตัวเอง เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่เขาจะสามารถทำเพื่อร่างบางได้
“ มันสายไปแล้วล่ะ..........มันไม่มีทางจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ”
ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกุมศีรษะ ความคิดสับสนวุ่นวายจนแยกไม่ออก
เขารัก............รักทงเฮไม่แพ้กัน
แล้ววิธีที่กำลังทำอยู่นี่มันผิดหรือไง??
มันผิดตรงไหน???
ก็มันน่าจะทำให้คนที่เขารัก มีความสุขนี่นา......
ไม่ต้องทนเจอการกลั่นแกล้งแบบเดิมๆ
ทงเฮ น่าจะยังยิ้ม ยังหัวเราะได้ ถึงแม้จะไม่มีเขาก็ตาม
“ ทำไมมันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ล่ะ จริงๆแล้วนายเลิกกับทงเฮเพราอะไรกันแน่! ”
“ ฉันไม่จำเป็นต้องบอกนาย.... ”
“ เรื่องแฟนคลับของนายใช่มั้ย? ” พูดตามที่ได้เห็นมาตอนที่ทงเฮถูกรังแก และยิ่งได้เจออาการนิ่งเงียบเหมือนยอมรับอยู่กลายๆ มันก็ยิ่งทำให้ซีวอนแน่ใจว่าจะต้องเป็นเพราะสาเหตุนั้นอย่างแน่นอน
ซีวอน ไม่ใช่คนโง่อย่างคิบอม ที่จะดูเรื่องราวทั้งหมดไม่ออก
หรือไม่แน่ คิบอม อาจจะไม่ได้โง่ เพียงแค่เพิ่งเคยมีความรักเป็นครั้งแรกกระมัง....
เลยไม่รู้ว่า ต้องทำอย่างไร แก้ปัญหายังไงให้เรื่องราวคลี่คลายไปในทางที่ดี
“ ถ้านายไม่พูด ฉันก็จนปัญญาที่จะช่วยพวกนายนะ ถ้านายยังรักทงเฮ แล้วยังไม่อยากเสียเค้าไปล่ะก็ ” ซีวอนลงมานั่งยองๆ ตรงหน้าของคนที่ยังกุมหัวคิดไม่ตกอยู่อย่างนั้น
คำพูดของซีวอน ราวกับหลอกล่อให้ชายหนุ่มจนมุม
อยากจะปฏิเสธออกไป ว่าไม่ได้รัก เรื่องมันคงจบ....
แต่ปากมันก็หนักเกินกว่าจะพูดมันออกมาซ้ำๆ
.......โกหกหัวใจตัวเอง เหมือนเป็นความทรมานที่ไม่มีวันสิ้นสุด
“ ฉันทำร้ายเค้า ทำร้ายเค้าด้วยอดีตของตัวเอง ” เลิกคิ้ว อยากจะขำแต่ขำไม่ออก
ก็คิดดูสิ ....หน้าโรงเรียน มีผู้ชายตัวโตๆสองคน
มานั่งร้องไห้ เสียน้ำตาลูกผู้ชายไปตั้งหลายหยด ปรับทุกข์กัน
คิดๆแล้ว ก็ไม่แปลกใจหรอก ที่คนที่เดินผ่านไปผ่านมา จะมองพวกเขาด้วยสายตาหวาดๆ
“ ฉันไม่รู้ว่าวันนี้ฉันด่านายไปกี่คำกับคำว่าโง่!! แต่มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ แทนที่นายจะตวาดไล่ยัยพวกนั้น พยายามปกป้องทงเฮ.... แต่นายกลับผลักไสเค้าออกจากชีวิตนาย คิม คิบอม ถามจริงๆเถอะ ว่าเคยคิดบ้างมั้ย ว่าทำอย่างนี้แล้วมันไม่เกิดผลดีอะไรขึ้นมาเลยซักนิด ถ้าเป็นฉัน....ฉันคงไม่เลือกทำวิธีโง่ๆแบบนายหรอกนะ ”
“ แต่ทำไมทงเฮต้องทนแบกมันไว้คนเดียวด้วยล่ะ ทั้งๆที่มาฟ้องฉันก็ได้ มาอ้อนให้ฉันจัดการไอ้พวกนั้นแทนก็ได้ แต่เค้ากลับไม่ทำ เงียบ.....ไม่ยอมบอกฉันเลยสักอย่าง จนกว่าที่ฉันจะรู้ เค้าก็โดนทำร้ายไปตั้งเท่าไหร่แล้ว… ”
“ เพราะเค้ารักนาย ....รักจนกลัวว่าสิ่งเล็กๆน้อยๆ พวกนี้จะทำให้นายต้องลำบาก จริงๆแล้วฉันก็ได้อยากจะว่าหรอกนะ แต่พวกนายน่ะมันบ้า!!! จะทนแบกรับทุกอย่างเอาไว้ทำไมคนเดียว ไร้สาระสิ้นดี!!! ”
ซีวอนส่ายหน้า กับปัญหาโลกแตกของคนคู่นี้ ให้ตายยังไงเค้าก็ไม่เข้าใจความคิดของคิบอมและทงเฮเลยสิน่า...
“ สู้หันหน้าเข้าหากัน มีอะไรก็พูด ขาดอะไรก็บอก มันจะทำให้ตายกันเลยเหรอไงห่ะ!! ” สบถหยาบคาย พลางยันตัวลุกขึ้น ปัดเศษฝุ่นที่เกาะอยู่ตามขากางเกงนักเรียนตัวเก่ง
“ ลุกขึ้นสิ!!! ” ซีวอนหันมาสั่งอดีตศัตรู แต่ตอนนี้ต้องพักยกไว้ก่อน เพราะมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น
“ ทำไม? ” คิบอมถาม พลางขมวดคิ้วไม่เข้าใจ
“ ถ้านายยังรักทงเฮอยู่ล่ะก็.... ลุกขึ้นมา!!! ” สั่งเสียงเฉียบขาด แต่กับอีกคนที่ยังไม่มั่นใจในวิธีของซีวอน กลับเอาแต่นั่งอยู่อย่างเดิม ไม่ยอมขยับเขยื้อน
“ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำนะ! เพราะถ้านายไม่ไปกับฉันตอนนี้ ทงเฮจะต้องเดือดร้อนแน่ๆ ”
“ ทงเฮ??? ” ครางอย่างไม่เข้าใจ
.....บางที นี่คงจะถึงเวลา ที่พระเอกตัวจริง จะต้องออกโรง เพื่อตามล่าผู้ร้ายเสียแล้ว!!!!
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
ท้องฟ้าสีส้ม ตัดกับดวงอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้าสีแดงฉาน ไม่ได้ทำให้สายตาคู่หนึ่งที่เหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมายรู้สึกตัวแต่อย่างใด
ร่างบางนั่งอยู่บนที่นั่งหลังสุดของชั้นเรียน ติดขอบหน้าต่าง
....มิน่าล่ะ คิบอม ถึงเลือกที่ตรงนี้
ยิ้มบางๆ เมื่อคิดถึงช่วงเวลาเรียนที่น่าเบื่อ แต่คนๆนั้นคงจะเอาแต่มองท้องฟ้าอย่างนี้ล่ะมั้งถึงเรียนไม่รู้เรื่องเอาบ่อยๆ ถึงขนาดที่เขาต้องจับติวกันเลยทีเดียว
.................................................
“ ทงเฮอา~ เลิกติวเถอะ มาหาอะไรสนุกๆทำกันดีกว่า ”
บางอย่างที่แตกต่าง ดึงดูดให้เราเข้าหากัน....
“ ก็คนหนึ่งหล่อไม่เกรงใจใคร อีกคนหนึ่งสวยหยาดเยิ้ม ไงล่ะ ฮ่าๆ ”
“ คิบอม! ” เรียกชื่อคนรักเสียงเขียว เมื่อมือของอีกฝ่ายเริ่มอยู่ไม่สุข ไล่ตะปบผิวกายเนียนลื่นภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวบาง
“ หืม?? ” แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง พลางซุกไซร้จมูกโด่งเข้าที่ซอกคอขาว หนักๆเข้าก็กดจูบทำรอยไว้ซะเลย จะได้ไม่เสียเวลา(!?)
“ ร....เรียนเถอะ ผม...อือ....จะสอน....ให้ ” ครางสลับกับคำพูดขาดห้วง เพราะปากอิ่มถูกดึงไปจูบเสียแล้ว ร่างสูงที่เคลื่อนกายลงมาทาบทับเอ่ยกลั้วหัวเราะ
“ เรียนสิ ....แต่อยากเรียนเรื่องเพศศึกษากับนายจัง~ ”
คิ้วบางขมวดมุ่น จะงอน แต่ก็โดนง้อให้ใจอ่อนอยู่เรื่อย
ไม่นาน คิบอมก็ได้เรียนวิชาที่สนใจ จากร่างกายของ ลี ทงเฮ....
.................................................
“ ฮึก..... ”
ไม่รู้ว่าทำไม การคิดถึงอดีต มันถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้
น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย เหมือนกับความรักของเขานั้นแหละ
ไม่ว่าจะปาดมันทิ้ง ล้างมันออก แต่ยังไงก็ยังคงเหลือร่องรอยไว้อยู่ดี
และบางครั้ง เมื่อนึกถึงเรื่อเก่าๆ น้ำตาก็จะเอ่อขึ้นมา ไม่เลือนหาย
เคยคิดมั้ย ว่าความรักก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน????
ครืด~~~
เสียงเปิดประตูบานเลื่อนดังขั้น มือเล็กถึงรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ผู้มาใหม่เดินเข้ามาทักด้วยความแปลกใจ ที่ยังเห็นเพื่อนร่วมห้องยังไม่กลับบ้าน
“ ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? ”
“ อะ...อือ ” ยิ้มบางๆ ให้กลบเกลื่อนความเศร้าสร้อย แต่ทำไมอีกฝ่ายจะไม่รู้ล่ะ ว่าคนตัวเล็กเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา ....ก็แหงล่ะสิ ตาบวมแดงขนาดนั้นมาตั้งแต่ตอนบ่ายแล้วนี่นา
“ เอ่อ....เพิ่งซ้อมเสร็จเหรอ ” เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา เพื่อจะเบี่ยงประเด็น หากคนตรงหน้าคิดจะถามเรื่องที่เขามานั่งอยู่คนเดียวเช่นนี้
“ ก็....อืม ลืมของนิดหน่อยน่ะ ”
“ งั้นเหรอ… ” ไม่ใช่คำถาม ที่ต้องการคำตอบ แต่ร่างบางก็พูดไปอย่านั้น เกิดความเงียบขึ้นชั่วอึดใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเป็นคนทำลายความเงียบงันนั้นขึ้นมาเสียเอง
“ นายเลิกกับคิบอมแล้วทำไมถึงยังมานั่งร้องไห้อยู่อีกล่ะ ก็เห็นจับปลาสองมืออยู่ไม่ใช่เรอะ! กับอีกคนที่ชื่อซีวอนอะไรนั่นน่ะ ”
“ เอ๋?? ”
“ เลิกตีหน้าซื่อเสียที เห็นแล้วอยากจะอ้วก! ” บุคลิกที่เปลี่ยนทันควัน พร้อมกับการสาวเท้าเข้ามาใกล้ทำให้ร่างบางนั่งตัวแข็ง เพราะยังจับใจความไม่ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังสื่อถึงอะไร
“ ไหนขอดูให้ชัดๆหน่อยสิ หน้าตาที่ทำให้คิบอมหลงใหลนักหนาน่ะ!!! ” ว่าแล้วก็กระชากแว่นตากรอบหนาหลุดออกจากใบหน้าสวยหวานทันที ก่อนจะเขวี้ยงทิ้งไป จ้องมองแล้วแสยะยิ้มดูแคลน
“ ....... ” ทงเฮขบริมฝีปากจนเป็นเส้นบาง คนๆนี้ต้องการอะไรกันแน่?
“ อ้อ... มิน่าล่ะ คราวก่อนเห็นไม่ชัด พอมาเห็นใกล้ๆก็น่ารักดีนี่นา~ ” มือใหญ่เชยคางกลมของคนที่ก้มหลบ ให้เงยขึ้นเผชิญหน้ากับตัวเอง ทงเฮมองคนตรงหน้าอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก
“ ทำไม??? ”
“ เฮอะ!! นายนี่มันน่าหมั่นไส้ก็ตรงนี้แหละ ทำหน้าซื่อๆ ดูเหมือนจะอ่อนแอ แต่พอโดนรังแกเข้าจริงๆ ฉันไม่ยักจะเห็นนายร้องไห้เลยนี่ ” คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากัน ก่อนค่อยๆคลายออก เมื่อนึกได้ถึงบางอย่าง
“ เรื่องเมื่อวาน เป็นฝีมือของ............ ” ก่อนที่จะพูดจบ อีกฝ่ายกลับสวนขึ้นมาอย่างยินดี
“ ใช่!!! ฝีมือฉันเองล่ะ ก็แค่ไปหลอกพวกโง่ๆให้มันมาทำร้ายนาย โดยที่ฉันไม่ต้องลงแรงให้เหนื่อยเปล่า ฉันนั่นฉลาดจริงๆเลยเนอะ! ”
“ ............ ”
สับสน จนไม่สามารถเอ่ยวาจาโต้ตอบอะไรได้
ร่างบางได้แต่นิ่งค้าง ฟังเรื่องทั้งหมดจากปากของร่างสูงเพียงอย่างเดียว...
“ แถมคิบอมยังเล่นไปตามแผนซะจนน่าตกใจ ”
“ คิบอม.... ”
“ ก็เพราะนายครอบครองเค้าไว้คนเดียวยังไงล่ะ ฉันถึงได้ต้องลงมือ ...ทุกครั้งคิบอมจะไปมีอะไรกับใครฉันก็ไม่เคยห้าม เพราะรู้ดีว่าเค้าไม่เคยให้หัวใจกับใคร ” น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ แต่ยังไม่ยอมหยุดเล่า
“ แต่นายกลับทำให้เค้าหลงรัก โดยที่ไม่ต้องใช้ความพยายามสักนิด ...ง่ายจังเลยเนอะ!! รวดเร็วและง่ายดาย จนฉันเองยังตกใจไม่น้อย ตอนที่เห็นพวกนายอยู่ด้วยกันในห้องสมุด ” ดวงตาเบิกโพล่ง ทงเฮไม่รู้มาก่อนเลย ว่าจะมีคนเห็นตอนที่พวกเค้าคบกันแบบลับๆ
“ ตกใจอย่างนั้นสิ! แต่สำหรับคนที่แอบรักเพื่อนตัวเองมานาน มันน่าตกใจยิ่งกว่าอีกนะ ”
“ จินฮวาน……… ” ครางเรียกชื่อ ชายหนุ่มตรงหน้าเสียงอ่อน
“ แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะเมื่อคิบอมทิ้งนายไปแล้ว เรื่องอื่นๆ มันคงกำลังจะเป็นไปด้วยดี ”
ร่างสูงโปร่ง เดินช้าๆไปยังกระเป๋าสะพายของตัวเอง ค้นของอยู่ไม่นาน ก็ได้อุปกรณ์บางอย่างมาไว้ในมือ
“ ทงเฮ.... อย่าหาว่าใจร้าย ใจดำเลยนะ เห็นว่าคิบอมก็ยังเหมือนตัดใจจากนายไม่ได้จริงๆ ฉันเลยต้องทำให้เค้าตาสว่างซักทีน่ะ ”
คนตัวเล็กถอยร่น แต่ไปไหนได้ไม่ไกล เนื่องจากความเจ็บปวดที่ได้รับการกระทบกระเทือนกับรอยแผลต่างๆจากการทำร้ายเมื่อครั้งก่อนยังไม่หายดีนัก ในที่สุดร่างบางก็ถูกล็อคเข้ากับวงแขนแกร่งเข้าจนได้
วัตถุเย็นวาบแตะเข้าที่ผิวแก้ม เหมือนหยั่งเชิง ...จินฮวานยิ้มถูกใจที่ใบหน้าขาวมีแววซีดเซียวด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังขัดใจอยู่เล็กน้อย ที่ไม่ได้ยินเสียงใสร้องขอความเมตตา
“ ถ้าไม่มีหน้าสวยๆอย่างนี้ล่ะก็.... จ้างให้คิบอมก็คงไม่แลคนอย่างนายหรอก ”
เสียงกรีดใบมีดเลื่อนขึ้นช้าๆ พร้อมกับอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วขึ้นตามลำดับ
“ ที่พูดหมายถึง คิบอมไม่ได้เกลียดผมใช่มั้ย??? ”
“ เกลียดงั้นเหรอ.... อันที่จริงฉันก็หวังให้เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ฉันรอนานๆไม่ไหวหรอนะ ...ทงเฮ รอเท่าไหร่ก็ไม่เห็นว่าคิบอมจะ ...เลิก ...เกลียด หรือเบื่อนายซักที ยิ่งรอยิ่งเจ็บ เพราะฉะนั้นฉันถึงได้เลิกรอไงล่ะ ลงมือก่อนมันสนุกกว่ากันเป็นไหนๆ ”
“ ฮึก....... ” ถึงคราวนี้ น้ำตามันไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว
ดีใจ ....ที่คิบอมไม่ได้เกลียดเขาจริงๆ
ที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเกลียดมาก อย่างที่บอกใช่มั้ย??
“ อ้าว... ร้องไห้ซะแล้วเหรอ นึกว่าจะเก่งไปได้สักกี่น้ำกันเชียว ...เจ็บมั้ยล่ะ ตอนที่คิบอมตัดเยื่อใยน่ะ เจ็บเหมือนอย่างฉันที่ต้องทนดูพวกนายรักกันมั้ย?? เท่ากันหรือเปล่า??? ”
“ ฮึก...ที่ คิบอม...เลิกกับ...ผม....เพราะ จินฮวาน....เหรอ? ”
“ อา~ จริงสินะ บอกให้เอาบุญก่อนก็ดี จริงๆแล้ว เป็นฉันเองนี่แหละ ที่สั่งให้เค้าเลิกกับนาย เพื่อแลกกับการที่จะไม่มีคนเข้ามาทำร้ายนายอีกต่อไปยังไงล่ะ ”
“ ....... ”
“ แต่ถึงยังไง ถ้าคิบอมยังตัดใจจากนายไม่ได้จริงๆ ฉันก็จะเป็นส่วนช่วยให้เรื่องมันง่ายขึ้นล่ะนะ ” ยิ้มเหี้ยมเกรียม ถึงทงเฮจะดิ้นสุดแรง แต่ก็สะบัดตัวไม่พ้น
“ อย่าคิดจะดิ้นหนีล่ะ เพราะมันอาจเป็นรอยแผลเหวอะหวะน่าเกลียดกว่าที่ฉันอยากให้มันเป็นก็ได้นะ ...อ้อ แล้วถ้านายเอาเรื่องนี้ไปบอกใครล่ะก็ ...สาบานได้เลยว่าฉันจะฆ่าคิบอม!!!!!!!! ”
“ ...อ่ะ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ก็แค่นายไม่ไปบอกใคร ยอมมีแผลเป็นบนหน้าซักสี่ห้ารอย คิบอมก็จะปลอดภัยแล้วล่ะ ” ตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ร่างบางเม้มปากแน่นพยายามตั้งสติ คิดหาวิธีเอาตัวรอดในสถานการณ์เช่นนี้อย่างเยือกเย็น
....จะร้องให้คนช่วย ดีมั้ย??
“ คิ.......คิบอม!!!!!!! ” พยายามเปล่งเสียงเรียกชื่อคนพียงคนดียวที่คิดถึงในเวลานี้
ถึงจะรู้ดีว่า มันอาจไม่ได้ผล..... แต่ภายในส่วนลึกของจิตใจมันร้องหาเป็น คิม คิบอม ไม่หยุด!
เสียงหัวเราะเงียบลงแทบจะทันที จินฮวานยิ้มเยาะ ....ไม่เจียมตัวเลยจริงๆ
“ เรียกเข้าไปสิ ตอนเย็นๆอย่างนี้ ไม่มีใครอยู่ช่วยนายได้แล้วล่ะ ฮ่าๆ ” ไม่รีรอที่จะกดคมมีด ให้จมลึกลงที่ผิวแก้มอย่างช้าๆ เพื่อให้อีกฝ่ายทรมานจนถึงที่สุด.............
ปัง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
บานประตูถูกเปิดออกเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างสูงที่ปรี่เข้ามากระชากเพื่อนซี้ ให้ออกห่างจากคนรักอย่างร้อนรน ความโกรธก็พุ่งขึ้นราวปรอททันทีที่เห็นรอยเลือดผุดซึมที่แก้มเนียน
“ ไม่เป็นไรนะ ทงเฮ!!! ” ซีวอนที่ก้าวตามเข้ามา ร้องถามด้วยอาการที่ไม่ต่างจากอีกคนนัก
ร่างสูงยืนค้ำหัว จินฮวาน ที่ลงไปกองเพราะแรงเหวี่ยงเมื่อครู่อย่างหมดท่า
อาวุธที่ใช้ขู่ร่างบาง กระเด็นออกห่างรัศมีที่มือจะเอื้อมหยิบ
ยิ่งมองสายตาแข็งกร้าว ของคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนซี้ จินฮวานก็ยิ่งกลัวจับใจ
“ แกทำอย่างนี้ได้ยังไง!!!! ”
“ คิ....บอม ”
“ ฉันถามว่าแกทำอย่างนี้กับเพื่อนสนิทของแกได้ยังไง!!!!!!!!!!!!!!!!!! ” ตะคอกอย่างเดือดดาล อารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงขึ้น ยากที่จะฉุดลงให้เยียบเย็นเหมือนเก่า
“ ฉันรักแก.... ”
“ รักแล้วต้องทำร้ายคนที่ฉันรักเนี่ยนะ!!! ” พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างสุดทน
“ ก็มันเป็นมารขัดขวางนี่ คิบอม...ฮึก... ถ้าไม่มีมันสักคน นายก็ต้องรักฉัน.....ฮึก... ” ไม่เคยเลยสักครั้งที่ชายหนุ่มจะเคยเห็นน้ำตาของเพื่อนคนนี้ แต่ภาพตรงหน้ามันกำลังตอกย้ำว่าที่เห็นอยู่มันเป็นเรื่องจริง
“ ต่อให้แกทำร้ายเค้ายังไง ฉันก็ไม่มีวันรักแกแบบที่ฉันรักทงเฮหรอก จินฮวาน!!! ”
“ ทำไมล่ะ ในเมื่อพวกนายไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยสักอย่าง มันจูนกันไม่ติดหรอกนะความรักแบบนี้น่ะ เชื่อฉันสิ! ถ้านายตัดใจตั้งแต่ตอนนี้ มันจะ......... ” ยังไม่ทันจะพูดจบดี หมัดหนักก็สวนเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง
พลั่ก!!!!!!!!
“ นะ....นาย ”
“ นี่สำหรับที่แกทำกับทงเฮทั้งหมด อันที่จริงโดนแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ….จินฮวาน ” คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดหัวใจ
“ คิบอม.........ฉันเพื่อนนายนะ!!! นายเห็นหมอนั่นดีกว่าหรือไง???????? ” กุมใบหน้าข้างที่ถูกชกมาเต็มแรง กรีดเสียงประท้วงร่างบางที่นั่งหน้าซีดอยู่ไม่ไกล
“ สำหรับทงเฮ เค้าเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน!! ฉันยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อเค้าได้อยู่แล้ว ใช่! ฉันเห็นทงเฮดีกว่า เค้าดีกว่านาย กว่าฉัน กว่าคนบนโลกนี้ไม่รู้กี่ล้านเท่า... ”
“ แต่คนดีๆอย่างนี้ ต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้ายอย่างที่แกทำ ....มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด! ” คิบอมง้างหมัด หมายจะต่อยให้หายแค้นอีกรอบ ถ้าไม่ได้เสียงหนึ่งห้ามไว้
“ คิบอม... ” ทงเฮเรียกชื่อคนรักด้วยใบหน้าที่ชุ่มน้ำตา ไม่ใช่ว่าเค้าจะเป็นคนดีถึงขนาดที่ไม่คิดแค้นจินฮวาน แต่เรื่องที่น่ายินดีกว่านั้น คือได้รับรู้ว่าคิบอมรักเค้ามากแค่ไหน
“ .......... ” ชายหนุ่มไม่ได้หันไปตามเสียงเรียก ความรู้สึกผิดที่โง่เขลา ปล่อยให้เพื่อนหลอกอยู่ได้ตั้งนานยังเกาะกุมในจิตใจ
ทั้งๆที่ เค้าทำร้ายความรู้สึกทงเฮ แต่ทำไมคนๆนี้ถึงได้เข้มแข็งขนาดนี้กันนะ...
“ ฮึก......ฮือ ” จินฮวานปิดหน้าร้องไห้อย่างไม่อายใคร เพราะความรักของเขาได้ทำลายมิตรภาพที่สวยงามระหว่างเพื่อนที่มีให้กันเสียจนหมดสิ้น
“ พอเถอะ ที่เหลือฉันจัดการเอง ” ซีวอนวางมือบนไหล่กว้างของคิบอม เพื่อให้ใจเย็นลง ชายหนุ่มคลายมืออกจากคอเสื้อของจินฮวาน ถ้าเป็นคนอื่น คิบอมคงไม่ปล่อยให้เรื่องมันจบลงง่ายๆอย่างนี้หรอก
เพียงแต่.......จินฮวานเป็นเพื่อนที่เชื่อใจมาโดยตลอด
เป็นเพื่อนคนสุดท้าย ที่คิบอมคิดว่าจะทำเรื่องแบบนี้!!!!!
“ นายจะทำยังไง? ” เอ่ยถามเสียงขุ่น แต่ซีวอนกลับฉีกยิ้มกว้าง
“ ก็ใช้อำนาจของประธานนักเรียนตัดสินน่ะสิ! ”
“ อะ....อะไรนะ??? ”
“ นายหูเพี้ยนเหรอไง? ก็บอกว่าฉันนี่แหละประธานนักเรียนผู้หล่อเหลา เพียงแต่ไม่ค่อยได้ออกไปเสนอหน้าทำงานก็เท่านั้นแหละ ” ซีวอนกล่าวเหมือนมันเป็นเรื่องเล่ายามเช้าที่สุดแสนจะธรรมดา
“ ละ...แล้ว ”
“ ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องแบบนี้ก็ต้องโดนทัณฑ์บนล่ะนะ อาจไม่ถึงขั้นไล่ออก แต่ก็คงถูกพักการเรียน ”
“ ฮึก.....ฮึก........... ” ชายหนุ่มหิ้วปีก คนที่ทรุดตัวนั่งร้องไห้ให้ลุกขึ้นยืนอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะพาเดินออกจากห้อง เพื่อปล่อยโอกาสให้สองคนสองได้ปรับความเข้าใจกัน......
“ ........ ” ความเงียบแผ่เข้าปกคลุม เหมือนแอเรียบางๆที่มองไม่เห็น เพียงแต่ไม่ใช่บรรยากาศที่เย็นชา ห่างเหิน มันเป็นความอบอุ่นห่วงใย ที่ไม่พูดแต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงมัน
“ คิบอม.... ” ทงเฮเป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้น ก่อนที่ร่างสูงจะหันกลับมาเผชิญหน้าเพื่อมองใบหน้าที่คิดถึงแทบขาดใจให้เต็มตา
“ ไม่ต้องพูด ....ฉันขอโทษ ” รีบชิงขอโทษขึ้นมาก่อน แล้วจึงนั่งลงตรงหน้าร่างบาง มือใหญ่เอื้อมไปลูบบาดแผลที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยบนแก้มใส
“ เจ็บมากมั้ย? ฉันขอโทษทงเฮ... ขอโทษ ขอโทษ....ขอโทษ ”
ไม่รู้จะกลั่นกรองความเสียใจกับเหตุการณ์ในครั้งนี้เป็นคำพูดอื่นใดที่ดีไปกว่าคำว่า ขอโทษ มืออีกข้างจับมือของร่างบางมันตบที่ใบหน้าของตัวเองแรงๆ ให้สาสมกับความผิดพลาดที่เขาได้ทำไป แต่ทงเฮกลับขืนมันเอาไว้ พลางถอนมือออกมาจากการเกาะกุม
มือขาววางทาบทับมือใหญ่บนแก้มของตัวเอง ก่อนจะซบหน้าลงบนฝ่ามืออุ่นที่คุ้นเคย
“ ไม่ต้องขอโทษหรอกคิบอม.... ” รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่ริมฝีปากอิ่มสวย
“ คนเราทำผิดพลาดได้ เพียงแต่ถ้ารู้สึกตัวช้า ผมอาจจะไม่รอคิบอมแล้วก็ได้นะ! ”
“ ไม่รอฉัน....? ”
“ แต่ผมก็รอ เพราะเหมือนมันรู้ว่า ความรักของเราจะต้องไปจบลงเพียงแค่นี้ ใช่มั้ย?? มันง่ายเกินไป... ”
“ ........ ”
“ แล้วทำไมคิบอมถึงรู้ล่ะ ว่าผมอยู่ที่นี่?? ” ซักถามเรื่องที่ค้างคาในใจมาตั้งแต่การปรากฏกายของคนตรงหน้าพร้อมกับซีวอน คิบอมถอนหายใจหนักๆก่อนจึงเอ่ยตอบ
“ เพราะซีวอน มันเอะใจเรื่องเมื่อวันก่อน ที่นายโดนรังแกน่ะ ”
“ เอ๋?? ”
“ มีคนโทรมาบอกมันว่านายกำลังตกอยู่ในอันตราย ให้รีบไปช่วย ....และก็นั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมซีวอนถึงไปเจอนายที่ห้องได้ ”
“ แล้วรู้ได้อย่างไรว่าเป็นจินฮวาน... ”
“ ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกนะ แต่เบอร์มือถือที่ซีวอนให้ฉันดู.....มันเป็นเบอร์ของจินฮวาน!! ” น้ำเสียงสั่นๆ ทำให้บอกไม่ถูกว่าคิบอม โกรธแค้นเพื่อนมากเพียงใด แต่ถ้าฟังไม่ผิด มันคงเจือความเสียใจอยู่ไม่น้อย
“ คิบอมอย่าโกรธจินฮวานเลยนะ! เพราะเค้ารักมาก ก็เลยไม่ได้ยั้งคิด ”
“ ไม่ได้หรอก!!! มันทำนายถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะไปให้อภัยมันอีกทำไมกัน!!! ”
“ ก็อย่างที่ผมบอกว่า คนเราน่ะทำผิดพลาดกันได้ อย่างคิบอมผมยังให้อภัยแล้วนี่นา~ แล้วทำไมผมจะให้อภัยจินฮวานไม่ได้ล่ะ ”
“ มันไม่เหมือนกัน!!!!!! ” สวนกลับเสียงเขียวอย่างคนขี้น้อยใจ อะไรกัน....ที่ทงเฮยกโทษให้เค้าก็เพราะมีนิสัยเป็นแม่พระหรือไงเนี่ย??
“ ผมรู้.....ว่าคิบอมเสียใจที่เพื่อนทำแบบนี้ แต่ถ้าให้อภัยเค้า คิบอมก็จะไม่ต้องเสียใจยังไงล่ะ ถือว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นได้มั้ย? ”
รอยยิ้มอบอุ่นนั่นยิ่งทำให้คนตัวโตหงุดหงิดขึ้นยกกำลังสอง ก่อนจำต้องยอมตอบอุบอิบอโหสิให้จินฮวานอย่างหาทางเลี่ยงไม่ได้ เพราะต้องไถ่โทษเรื่องที่ตัวเองร้ายกับทงเฮไว้ซะเยอะ
“ ว่าแต่นายไปทำแผลก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะไม่สวยเอานะ ”
“ ไม่สวยแล้วคิบอมจะเลิกรักใช่มั้ย? ” ร่างสูงเลิกคิ้วแปลกใจ เออเว้ย....คืนดีกันเสร็จ ตามด้วยประชด เมียผมพัฒนาแล้วค้าบบบบบ ==”
“ ใครว่า............. ” เอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จัดการตวัดอุ้มคนตัวเล็กให้เข้ามาในวงแขนด้วยท่าเจ้าหญิง ก่อนจะก้มลงกระซิบเบาๆที่ข้างหู
“ จะพาทงเฮ ไประลึกความหลังที่ห้องพยาบาลต่างหากล่ะ ฮ่าๆ ” คนสวยกัดปาก ...ให้มันได้อย่างนี้สิ!
ยิ่งคิด คนขี้อายยิ่งหน้าแดงจนถึงใบหู ก้มหน้างุดด้วยความเขิน....กลับมาเป็นเหมือนเดิม
บางสิ่งที่ไม่เหมือน ชักนำให้เราต่างลุ่มหลง....
แต่สุดท้าย เมื่อเราเปรียบเป็นสีเขาและดำ
สีที่ออกมา มันจึงกลายเป็น สีเทา ไม่ใช่หรือ??
แต่สีเทา........แล้วมันทำไมล่ะ?
ก็ในเมื่อมันเป็นสีความรักของเราทั้งสองคนนี่นา ^^
THE END?
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
แถมๆ (สเปของเสป -*-)
“ เฮ้ย! หันไปด้านซ้ายสิวะ ”
“ .......... ”
“ มองไร?? ฉันหน้าเหมือนพ่อแกเหรอ? ”
“ .......... ”
“ จ้องมาก เดี๋ยวโดนควักลูกตาไม่รู้ด้วยนะเว้ย!! ”
“ .......... ”
“ ใครมอง ขอให้มันเป็นตากุ้งยิง! ”
“ .......... ”
“ อ้าว....มีเหล่ๆ เดี๋ยวปั๊ด!! ”
“ คิบอม!!!!!!!!!!!!! ” เสียงใสดังเรียกคนข้างตัว ให้เลิกอาการเหมือนนักเลงหัวไม้เสียที ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ ด้วยความไม่มั่นใจในตัวเอง
“ ก็พวกนั้นอยากมองนายทำไมกันเล่า! ”
“ แต่ว่า......... ”
“ ยิ่งนายเปลี่ยนมาใส่คอนแทคอย่างนี้ ฉันก็ต้องหวงมากขึ้นเป็นธรรมดา บอกแล้วไม่เชื่อว่าให้กลับไปใส่แว่น ทำไมเดี๋ยวนี้ทงเฮดื้อจังเลยน้า~ ” บ่นเหมือนคุณพ่อหวงลูกสาววัยขบเผาะ ที่มีหนุ่มมาจีบหัวกระไดไม่แห้ง นี่ถ้าเป็นคุณพ่อจริงๆ คิบอมคงต้องไว้หนวดเพิ่มความโหดเสียแล้วกระมัง....
“ แล้วคิบอมอยากให้ผมจนเหรอ? เดือนที่ผ่านมาผมเปลี่ยนแว่นไปเกือบสามอันเลยนะ ” พูดถึงราคาแว่นตา ถึงจะมาอายุการใช้งานที่ยาวนานกว่า แต่ก็แพงกว่าคอนแทคเลนส์อยู่ดี เวลาเสียทีค่าซ่อมก็แพง ดังนั้นทงเฮจึงตัดสินใจเปลี่ยนมาใส่คอนแทคเสียเลย
“ งั้นฉันซื้อแว่นใหม่ให้ ”
“ คนขี้หึง! ” เสียงค่อนขอดที่ไม่อยากจะเชื่อว่าดังออกมาจากริมฝีปากคนหัวอ่อนอย่าง ลี ทงเฮ และก็อย่างที่คิด ไม่ใช่ทงเฮที่เป็นคนพูด แต่เป็น.............
“ ซีวอน!!!!!!!!! ” สองเสียงตะโกนเรียกชื่อ ร่างสูงอย่างพร้อมเพรียง ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นคิบอมเริ่มออกอาการราวกับจงอางหวงไข่ยังไงยังงั้น
“ เรียกยังกะเจอผี ไม่ดีใจเหรอไงที่เจอหน้าฉัน ”
“ อ๋อ... ดีสิ ดีจนไม่อยากจะเชื่อว่าท่าประธานจะลดตัวลงมาสนทนาประสาชาวบ้านกับพวกเรา …ว่าแต่นายหายไปไหนมา ตั้งแต่เรื่องของจินฮวานจบไป ก็ไม่เห็นโผล่หน้าม่อๆมาให้เห็นเลยนิ ” คิบอมกัด พลางคว้าคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด กันออกจากพังพอนจอมหื่นอย่าง ชเว ซีวอน...
ส่วนเรื่องของจินฮวานที่ว่า ...ถึงแม้จะไม่ได้โดนโทษหนักหนาอะไรมาก แต่เจ้าตัวคงจะรู้สึกไม่ดีที่จะอยู่ร่วมโรงเรียนด้วยกันกับคิบอมและทงเฮต่อไป ชายหนุ่มจึงตัดสินใจที่จะย้ายโรงเรียนทันที หลังเกิดเหตุเพียงแค่หนึ่งสัปดาห์
อีกทั้งเรื่องแฟนคลับของคิบอม ที่เจ้าตัวประกาศออกมาอย่างโจ่งแจ้งว่า ใครก็ตามที่คิดแตะต้อง ลี ทงเฮ มันผู้นั้นจะไม่ได้ตายดีอย่างแน่นอน ทำให้บรรดาเหล่าคนที่หมายปองชายหนุ่มสุดป๊อบของโรงเรียน จำต้องล่าถอยออกมายืนกัดผ้าเช็ดหน้า ดูความรักของคนทั้งสองอยู่ห่างๆอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ ก็พอฉันโผล่หัวเข้าไปจัดการเรื่องให้พวกนาย เจ้ารองประธานมันเห็นว่าฉันไม่เคยมาทำงานเลย คราวนี้ก็เลยใช้ฉันซะยาว กว่าจะปลีกตัวมาได้นี่ก็แทบแย่ ”
“ จริงๆ ไม่ต้องมาก็ได้นะ ไม่ได้เชิญ ”
“ ทงเฮ ดูสิ! คนที่ไม่รู้จักบุญคุณคนน่ะ..... ” ซีวอนรีบฟ้องร่างบางทันที ทำให้คิบอมได้แต่ยืนพึมพำสาปแช่งประธานนักเรียนหน้าหล่อให้ไปไกลๆ
“ แต่ถึงจะยังไง ผมก็รักคิบอมนะ! ” บอกรักแล้วก็เขินเอง ทงเฮปิดหน้าเพราะอายหนักที่กล้าพูดอะไรอบบนั้นออกไปต่อหน้าคนอื่น แต่คนที่ได้ยินนี่สิ อมยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว
“ อย่างนี้ต้องให้รางวัลคนน่ารักซะแล้วสิ ” จมูกโด่งฝังลงไปบนพวงแก้มที่กำลังขึ้นสีอ่อนๆ ไม่อายสายตาประชาชีที่มองมาอย่างอิจฉา และนั่นอาจรวมถึงสายตาของซีวอนเองด้วยล่ะมั้ง?
“ นี่ๆ พวกนายจะทำอะไรก็หัดเกรงใจชาวบ้านชาวช่องเค้าหน่อยนะ ไม่เห็นเหรอไงว่าฉันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคนน่ะ........แล้วอีกอย่าง หว๋า~~~~ ไปล่ะ ถ้าใครมาถามถึงฉันบอกว่าไม่เห็นนะ!! ”
อาการกลัวลนลานของ ชเว ซีวอน เรียกความประหลาดใจแก่บุคคลทั้งสองไม่น้อย แต่ก่อนที่จะได้ถามไถ่ถึงเหตุผล ร่างสูงก็เผ่นไปเสียแล้ว.....
“ อ๋า~ พวกนายเห็น ชเว ซีวอน มั่งมั้ย เมื่อกี้เหมือนเห็นแว๊บๆนะ หายไปไหนซะแล้ว ” ร่างผอมบางวิ่งมายืนหอบ มือค้ำเข่าทั้งสองข้างอยู่ตรงหน้า คิบอมและทงเฮ
คนตัวโตทำท่าจะชี้บอกคนแปลกหน้าว่าซีวอนวิ่งหนีไปทางไหน แต่ร่างบางกลับสั่นหัว บอกว่าไม่รู้ ตามที่ซีวอนได้ไหว้วานเอาไว้....
“ อย่างนั้นเหรอ? ถ้ายังไงเห็นหมอนั่นก็บอกด้วยแล้วกัน ว่ารองประธานนักเรียน ลี อยอคแจ ตามตัวอยู่แล้วกันนะ ” ทั้งสองพยักหน้ารับว่าเข้าใจ ก่อนที่ร่างโปร่งจะออกวิ่งตามตัว คนชอบอู้ ต่อในทันที
“ ตลกดีเนอะ! คนที่ไม่กลัวอะไรอย่างหมอนั่น กลับมากลัวรองประธานเสียหัวหดเชียว ” คิบอมขำลึกในลำคอ นึกถึงหน้าตอนที่ถูกจับได้ของร่างสูงแล้วก็อดขำไม้ได้เลยจริงๆ
“ เค้าว่ากันว่า คนที่แตกต่างกันเนี่ยแหละ ถึงจะเอากันอยู่ คนหนึ่งอู้ คนหนึ่งขยัน บางทีมันก็เหมาะสมกันดีออกนะ คิบอม....ว่ามั้ย? ” เอียงคอถามด้วยท่าทางที่น่ารักเกินบรรยาย ....แล้วอย่างนี้ใครล่ะจะอดใจไหว!
“ อา~ เหมือนฉันกับนายเลยนี่เนอะ แตกต่างกันซะขนาดนี้.... ” อีกฝ่ายทำหน้างงๆ ชายหนุ่มจึงเผยรอยยิ้มกว้าง แล้วจึงเอ่ยต่อ..
ตาปิดเป็นขีดเดียว ทุกครั้งที่คิม คิบอมยิ้ม และมันก็สร้างสีแดงๆ ในขึ้นบนแก้มขาวได้อย่างง่ายดาย
บางครั้ง คนเราก็ต้องอดทนเพื่อบางสิ่งบางอย่าง
หากมันจะทำให้เราเจ็บปวด แต่เราก็ต้องทนต่อไป
ช่องว่าง ระหว่างผมและเขา ....
ผมจะถมมันด้วย ความรักทั้งหมดที่ผมมี
เดิมผัน ทุกสิ่งด้วยหัวใจเพียงแค่ดวงเดียว
แม้เราจะต่างกันแค่ไหน
แต่อยากให้รู้เอาไว้ว่า....
ความต่างของเรา .....จะเติมเต็มซึ่งกันและกัน!
THE REAL ENDING