El Sol y La Luna ...13...
posted on 21 Dec 2007 01:06 by piojos in Fic-El-Sol-Y-La-Luna
ผมปฏิเสธไม่ได้ว่า.....เลิกคิดถึงคนตรงหน้าไปแล้วจริงๆ
ในเมื่อทุกลมหายใจเข้าออกของผมยังคงมีแต่เขาที่วนเวียนไม่จางหาย
เมื่อไหร่กันนะ ที่ผมจะลืมเขาไปได้เสียที
หนึ่งวัน....
หนึ่งสัปดาห์....
หนึ่งปี.....
.....หรือจวบจนสิ้นลมหายใจ?
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“ ซองมิน ” เสียงเขาที่เรียกชื่อผมฟังดูอ่อนโยนกว่าเมื่อวันหลายก่อนมาก หรือเป็นเพราะผมพยายามหลบหน้าเขาหรือเปล่า คิบอมถึงได้ทำดีกับผมมากขึ้นอย่างนี้
....กลัวว่าความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของเราจะหายไปอย่างนั้นหรือ??
“ ไม่เอาน่า... คิบอม นายคิดว่าคนอย่าง ลี ซองมิน จะร้องไห้เพราะโดนนายปฏิเสธหรือไง .....ดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะ ” ผมแสร้งดัดเสียงว่าดุๆ และมันก็ได้ผลขึ้นมานิดหน่อย เมื่อผมเหลือบไปเห็นสีหน้าที่ดูจะแจ่มใสขึ้นของเขา
ยิ้มของคิบอมมีความหมายมากมายเหลือเกินสำหรับผม
แต่คนที่จะทำให้เขายิ้มได้อย่างน่ามองที่สุด ....คงจะไม่ใช่ผมสินะ
“ ก็นายเล่นหลบหน้าฉัน...แบบนั้น ”
“ โธ่~ คนอกหักมันก็ต้องขอเวลาทำใจหน่อยซี้~ ...ใครมันจะมาทำหน้าบาน เซย์ฮัลโหลกับนายได้ทันทีเลยเล่า! มันก็ต้องมีช่วงที่ฉัน....เอ่อ...สับสนบ้างล่ะน่า~ ”
“ แล้วตอนนี้นาย..... ” คิบอมพูดเหมือนยังไม่มั่นใจในสภาวะอารมณ์ของผมในตอนนี้
“ โธ่เอ้ย คนอย่างฉันน่ะรักง่ายหน่ายเร็วจะตาย...แล้วก็ไม่ชอบตื๊อคนที่ไม่รักตัวเองนักหรอก เชื่อสิ! เผลอแป๊บๆฉันก็ลืมแล้วล่ะ....ว่า....เคย....ชอบ....นาย ”
ปลายเสียงแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยินคำพูดที่เปล่งออกมาจากปากของตัวเอง
ผมโกหกเก่งใช่มั้ย??
มันแนบเนียน พอที่จะทำให้คิบอมสบายใจขึ้นหรือเปล่า??
ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าหากมันจะทำให้นายยิ้มให้ฉันเหมือนเคย
เจ็บแค่ไหนฉันก็รับมันได้อยู่แล้วล่ะ.....คิบอม
ขอแค่เพียงนาย...ยิ้ม
“ ซองมิน~ ” เขาคราง นั่นเพราะผมทำสีหน้าแปลกๆหรือเปล่านะ?
เพราะรู้สึกร้อนผ่าวตรงขอบตาจนต้องฝืนยิ้มเพื่อปิดดวงตาให้มิด
เก็บกักหยาดหยดแห่งความเสียใจทั้งมวลไว้ใต้เปลือกตาที่เป็นเส้นพระจันทร์ ...
“ อะไรอีกเล่า! ออดจะดังแล้วนะ รีบๆเข้าไปเรียนสิ ”
“ แล้วนายล่ะ... ” คิบอมเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นผมหันหลังกลับไปอีกทางที่ไม่ใช่ห้องเรียน
“ จาไปชิ้งฉ่องน่ะ ” ผมตอบ ทั้งที่ยังหันหลังให้เขาอยู่
“ ซองมิน... ” เสียงทุ้มกังวานร้องเรียนชื่อผม ทำให้ฝีเท้าที่พยายามจะก้าวเดินอย่างสม่ำเสมอจำต้องหยุดชะงักลง ...กอดตัวเองไว้เพื่อให้หยุดสั่น
“ ฉันขอโทษ ”
“ ..... ”
“ มันคงจะดีกว่านี้....ถ้าฉันรักนาย ”
“ ..... ”
“ ขอโทษจริงๆ...ซองมิน ”
คุณเคยได้ยินนิทานเรื่องหนึ่งมั้ย???
เรื่องที่มีตัวเอกเป็นเจ้ากระต่ายน้อยน่ารัก.......ตัวหนึ่ง
ทุกๆวัน มันเอาแต่เงยมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรีกาล มืดมิด ไร้แสงดาว
เฝ้ามองดวงจันทร์สีเหลืองนวล ขนาดใหญ่บนฟ้า
พลัน!!!...ความรู้สึกบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นในใจของเจ้ากระต่าย
หลงใหล หมายปอง จนมิอาจถอนสายตาไปมองทางอื่นได้เลย ....
ถึงจะเมื่อยแค่ไหน ถึงจะต้องแหงนมองจนปวดตา
กระต่ายตัวนั้น ก็ยังไม่รู้จักคำว่าหลาบจำหรือเข็ดขยาดต่อความเจ็บปวดที่ได้รับ
“ ขอแค่เพียงจะเหลือบมองฉันสักนิดก็ยังดี ” กระต่ายน้อยวิงวอน ร้องขอดวงจันทร์ที่อยู่บนฟ้า ผู้ไม่เคยเหลียวแลกระต่ายตัวนี้เลยแม้เพียงเศษเสี้ยว
แต่ถึงแม้ เจ้ากระต่ายน้อยจะพยายามสักเท่าไร
พระจันทร์ ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมเช่นทุกคืน....
…ยังรอคอยดวงอาทิตย์ที่ทอประกายแสงอบอุ่น อยู่อีกฝากฝั่งเส้นขอบฟ้า และบอกอำลาเจ้ากระต่ายตัวจ้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะจากไปหาดวงตะวันในอีกซีกโลกอย่างเศร้าสร้อยและหม่นหมอง
“ ไม่เป็นไร ... ”
กระต่ายน้อยกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ไม่ใช่เพราะจะรอคอยต่อไป
แต่เพราะตระหนักได้ถึงความเหนื่อยล้าที่เกาะกุมจิตใจ ทุกครั้งที่ได้แต่มอง...และไม่ได้อะไรคืนกลับมา
สุดท้ายแล้ว....ก็เหลือเพียงแค่ความว่างเปล่า ได้แต่ทอดมองดวงจันทร์ผ่านผืนน้ำในยามค่ำคืน ด้วยไม่กล้าแหงนมองอย่างเคย เพราะไม่อยากให้ดวงจันทร์ได้เห็นสีหน้าที่มีแต่ความเสียใจของตนเอง
ผมเริ่มก้าวเดินอีกครั้ง เมื่อไม่มีเสียงรั้งจากทางด้านหลังของผมอีกต่อไป
คิบอมคงรู้สินะ.............ผมคงโกหกไม่เก่งพอ
ผมไม่สามารถฝืนเก็บความรู้สึกที่คับแน่นในใจได้....ผมถึงบอกรักเขา
ผมไม่สามารถทนยิ้มแย้มได้อีก เมื่อคิบอมบอกปฏิเสธชัดเจนถึงขนาดนั้น
ผมไม่สามารถละสายตาไปจาก ภาพความสุขของคิบอม ในช่วงเวลาที่ผมเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด
ผมโกหกใครไม่ได้เลย................แม้แต่ตัวผมเอง!!!!!
“ คนขี้โกหก! ”
“ อ๊ะ.... ” ผมสะดุ้ง เมื่อเห็นร่างสูงโย่งยืนอยู่ข้างหน้า ...เขาเห็นมันหมดแล้ว งั้นสิ?
“ ตกใจอะไรเหรอ ลี ซองมิน ”
“ นะ...นายไม่ได้เข้าเรียนไปพร้อมกับทงเฮหรอกหรือ? ” ผมถามด้วยความฉงน
“ ฉันรอนายอยู่... ” คยูฮยอนบอกอย่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ พลางเอื้อมมือมาแตะที่แก้มของผมเบาๆ
สัมผัสราวสายลมที่ช่วยปัดเป่าความโศกเศร้าที่หลังรินออกมาในรูปแบบของหยดน้ำ เขาทำแบบนั้น ผมจึงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่า ...กำลังร้องไห้!!!
“ ขี้โกหก แล้วยังขี้แยอีก ”
“ ใครว่าฉันขี้โกหกกัน? ” ผมสูดจมูก พลางขยี้ดวงตาแดงก่ำ เหมือนตัวเองนั้นไม่เป็นไร
“ ก็ฉันนี่แหละ ” คยูฮยอนตั้งตัวเองเป็นกฎมาตรฐานซะอย่างนั้น ...น่าหมั่นไส้จริงๆ
“ ฉันไม่ได้โกหก แล้วก็ไม่ได้ขี้แยด้วย ”
“ นั่นไงโกหกอีกแล้ว ” ผมขมวดคิ้ว เอ๊ะ! ก็บอกว่าไม่ได้โกหกไงเล่า!!
“ ฉัน...... ”
“ ยังรักคิมคิบอมอยู่ล่ะสิ ”
“ ......... ”
“ ยังตัดใจไม่ได้ใช่มั้ย? ”
“ ......... ”
“ อย่าเอาแต่เงียบสิ....ฉันจะเป็นบ้าตายแล้วนะ!! ถ้านายไม่พูด... ” เขาเริ่มตะคอก แต่รู้อะไรมั้ย ผมไม่รู้สึกกลัวคยูฮยอนคนนี้เลยสักนิด
“ จะให้พูดว่าอะไรล่ะ ” ผมสวนกลับ พลางจ้องไปในแววตาสีรัตติกาลของคนตรงหน้า
...พยายามค้นหา คำตอบที่คยูฮยอนต้องการ จากใจของผมเอง...
“ ฉัน--ควร--จะ--รัก--นาย--ต่อ--ไป--มั้ย? ” เขาเน้นทีละคำอย่างหนักแน่น แต่ทว่านัยน์ตากลับสั่นไหว เต็มไปด้วยความสับสน และไม่มั่นใจในตัวเอง
นี่น่ะหรือ สิ่งที่นายอยากให้ฉันพูด ….คยูฮยอนอา~
“ นายรู้มั้ย ว่าฉันเพราะร้องไห้เพราะคิบอม ”
ผมสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด ก่อนเลือกที่จะพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่คยูฮยอนอยากจะได้ยิน
“ รู้ ” สีหน้าของเขาดูจะเครียดขึ้นมาหน่อย ทันทีที่ผมพูดถึงเรื่องนี้ แต่คยูฮยอนก็ไม่ได้ท้วงอะไร นอกจากพยักหน้าตามคำพูดของผมช้าๆ พร้อมคำตอบสั้นๆที่ออกมาจากริมฝีปากบางได้รูป
“ แต่ฉันยิ้มแล้วก็หัวเราะได้...................เพราะนาย ”
จนตอนนี้คำพูดของผมก็เห็นผลทันตา เมื่อคยูฮยอนนิ่งอึ้ง เบิกตาค้าง อ้าปาปากงับลมโดยไร้เสียงพูด ผมเห็นอย่างนั้นแล้ว ความเศร้าเสียใจทั้งหมด มันก็เหมือนจะหายไปอย่างรวดเร็ว แล้วแทนที่ด้วยอาการอมยิ้ม กลั้นหัวเราะอย่างสุดชีวิต
“ และฉันก็ชอบที่จะยิ้มมากกว่าการนั่งร้องไห้นะ โจคยูฮยอน ”
“ หมายความว่า.... ”
“ ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ได้โกหก... ไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไรสิ ฉันเชื่อว่าสักวันนอกจากนายจะมีฉันอยู่เต็มหัวใจแล้ว ฉันก็จะมีนายอยู่จนเต็มทุกห้องเหมือนกัน ”
ผมยิ้ม.....คราวนี้ไม่ใช่การเสแสร้งแกล้งทำ แต่มันมาจากใจ
คยูฮยอนดูจะอึ้งไม่เลิก ก่อนที่หน้าขาวๆของเขา จะกลายเป็นสีแดงแปร๊ดจนถึงใบหู….น่ารักดีแฮะ ><
“ ซองมิน ….ลีซองมิน ” คยูฮยอนเรียกชื่อผมซ้ำๆ เหมือนคนเพ้อ
“ อะไรเล่า เรียกอยู่ได้! ”
“ อย่าพูดให้ความหวังกันอย่างนี้สิ ”
“ เอ๊ะ….!!! ”
“ ฉันจะลอยอยู่แล้วนะ ไม่เห็นหรือไง!!! ” ถ้าให้บรรยายลักษณะของ โจคยูฮยอนแล้วล่ะก็ ผมคงบอกได้เต็มปากเต็มคำเลยว่า คล้ายกับเด็กดื้อที่ขี้อายมากๆคนหนึ่งนั่นแหละ
“ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเมื่อไหร่จะลืมคิบอมได้จนหมดหัวใจ แต่รับรองได้เลยว่า....มันจะต้องไปถึงวันนั้นอย่างแน่นอน อยู่ที่ว่านายเต็มใจจะรอมั้ยล่ะ ” ผมถามหยั่งเชิง และคำตอบที่ได้กลับมาน่ะหรือ???
“ ฉันเต็มใจจะรอนายไปชั่วชีวิตเลยล่ะ …ลีซองมิน!!! ”