Snow Kiss ...4...
posted on 29 May 2009 01:14 by piojos in Fic-KISS
ปึก!
แผ่นกระดาษเอสี่ถูกขยำเป็นรูปทรงกลมอย่างหยาบๆ ก่อนที่จะถูกนำมาปาเข้าที่ศีรษะของเป้าหมายราวจับวาง!! คิบอมหันขวับไปมองมือมืดที่นั่งอยู่ข้างหลัง พ่นลมหายใจหนักๆ แล้วก้มลงไปเก็บกระดาษที่กระจายอยู่เต็มพื้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย......
ปึก!
มาอีกดอก = =* ทั้งๆที่เห็นด้วยหางตาแต่ก็หลบไม่ทันเพราะมันปามาสองก้อน! ถึงอันหนึ่งจะพลาดเป้าไปแต่อีกอันก็ลงตรงกลางกระหม่อมเต็มๆ
" มีปัญหาอะไร!? "
คนหน้านิ่งถามด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ทั้งที่ยังคงจ้องมองสไลด์หน้าชั้นเรียนไม่วางตา ส่วนมือเรียวสวยก็จดเล็คเชอร์ยิกๆ ชวนให้นึกไปถึงมาดของหนุ่มหล่อผู้คงแก่เรียนเสียเหลือเกิน
" เปล๊า! มือลื่น~ "
คนปาปฏิเสธเสียงสูงปรี๊ด พร้อมกับทำท่ายักไหล่ แบบที่คิบอมฟันธงได้เลยว่า....ตอแหลชัดๆ
" ถ้าลื่นอีกครั้ง ได้เห็นดีกันแน่! " ขู่ด้วยน้ำเสียงโทนเดียว อย่างที่ถ้าไม่ตั้งใจฟัง คงจะนึกว่าคิบอมแค่พูดเรื่องดินฟ้าอากาศธรรมด๊า ธรรมดา
" เออ! "
คยูฮยอนกระแทกเสียงกลับดุดัน ก่อนจะลดมือที่ตั้งท่าจะเขวี้ยงก้อนกระดาษลง เค้าชักสีหน้านอยสุดๆ เมื่อเหลือบไปเห็น อาจารย์ที่สอนอยู่หน้าห้องกำลังลอบสังเกตเด็กเกเรียนอย่างตัวเองอยู่เช่นกัน
....ชิ~ ถือว่าเป็นโชคของมึง ไอ้แก้ม!! ชั่วโมงนี้กูจะละเว้นให้ก่อนล่ะกัน
" นี่....คยูฮยอน " เสียงใสข้างๆเรียกชื่อเค้าอย่างอยากรู้อยากเห็น พอคยูฮยอนหันไปหา ก็เจอกับลูกตากลมใสแจ๋วของเพื่อนอีกคน อีทงเฮ...
" ทำไมต้องแกล้งปากระดาษใส่หัวคิบอมด้วยล่ะ? " เอียงคอถามด้วยความฉงน
" หมั่นไส้มัน " ทงเฮเลิกคิ้วงงๆ ก่อนริมฝีปากแดงจัดจะเอ่ยถามต่อ
" หมั่นไส้เรื่องอะไรอ่ะ? "
" นายจะอยากรู้เรื่องของคนอื่นไปทำไมเนี่ย "
" โอ๊ย~ ด่าว่าฉันเจ๋อเหรอ? " พองลมในแก้มใสดูน่ารักจนคยูฮยอนไม่นึกแปลกใจเลยว่า ทำไมเพื่อนของเค้าคนนี้ถึงได้มีแต่หนุ่มๆมาตามจีบไม่เว้นแต่ละวัน
อ้อ~ ..นี่เค้าบอกหรือยังล่ะว่าเพื่อนซี้ของเค้า นอกจากคุณชายคิม...คิมคิบอมแล้ว ก็ยังมีคุณหนูตากลมแก่นเซี้ยวที่ชื่อว่า อีทงเฮ อีกคนน่ะ?
" แล้วเจ๋อจริงๆหรือเปล่าล่ะ "
" ไม่ใช่สักหน่อย ฉันแค่อยากรู้ว่า...อยู่ดีๆ คยูฮยอนไปแกล้งคิบอมทำไมเท่านั้นเอง " ร่างบางหมุนปากกาในมือเล่น ไม่ได้สนใจฟังที่อาจารย์สอนในคาบเลยสักนิด
ก็แน่ล่ะ....เหตุผลที่พวกเค้ากับคิบอมนั่งแยกกัน ก็เพราะว่าคยูฮยอนกับทงเฮเป็นเด็กขี้เกียจไม่ตั้งใจเรียน ผิดกับคุณชายมาดสุขุม เจ้าระเบียบอย่างคิบอมลิบลับ ดังนั้นเพื่อเป็นการตัดปัญหาที่ว่าคิบอมจะเรียนไม่รู้เรื่องและต้องคอยส่งสายตาเย็นๆมาปรามทุกครั้งที่พวกเค้าคุยกันในคาบ คยูฮยอนและทงเฮจึงพร้อมใจกันย้ายสำมะโนครัวมานั่งโม้กันข้างหลังแทน
" นอกจากหมั่นไส้มันก็ต้องมีเหตุผลอื่นสิ ...จู่ๆคนเรามันหมั่นไส้กันขึ้นมาเฉยๆไม่ได้หรอกนะ "
" ได้สิ ถ้าหมั่นไส้เพราะหมอนั่นมาแย่งของๆฉัน "
" เห...? คิบอมแย่งอะไรงั้นเหรอ? "
ดูเหมือนทุกคำที่ปากจิ้มลิ้มเอ่ยออกมาจะมีแต่ประโยคคำถาม คยูฮยอนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างหล่อร้าย ก่อนเอ่ยถามกลับ
" อยากรู้? "
" อือ อยากรู้ " ทงเฮพยักหน้า แววตาวาดหวังว่าจะได้รู้ความลับสำคัญของเพื่อนตัวสูง
" งั้นเอาหูมาใกล้ๆสิ แล้วจะบอก... " ปลาน้อยไร้เดียงสารีบเอียงใบหูเล็กๆเข้าไปหาคยูฮยอนโดยทันที
...ก็แหมเสียงเบาอย่างนั้น ถ้าครั้งนี้ไม่ได้ยิน คยูฮยอนต้องไม่ยอมบอกเค้าอีกรอบแน่ๆเลย >_<!
ฟึ่บ!!!!
เพราะการทะลึ่งพรวด! ลุกขึ้นยืนของคนตรงหน้าทำให้ร่างของทั้งสองคนผละออกจากกันแทบไม่ทันด้วยอารามตกใจ แต่อย่างน้อยคนที่ตั้งสติได้เร็วกว่าอย่างคยูฮยอน ก็ไม่ลืมที่จะแย้มยิ้มชั่วร้ายออกมาอย่างไม่มีปิดบัง เมื่อคิบอมหันมาสบตากับเค้าแวบนึงก่อนเสจะหลบไปแบบเอือมๆ
" มีอะไรหรือจ้ะ คิมคิบอม? "
เสียงถามไถ่ของอาจารย์หวานจ๋อยเพราะเป็นศิษย์รัก แต่ถ้าเป็นคยูฮยอนหรือเจ้าพวกเกเรียนทั้งหลายจู่ๆก็ลุกพรวดพราดอย่างนี้สิ มีหวังคงได้ยินเสียงเขียวๆทะลุผ่านชั้นโสตประสาทแน่ๆ
" ขออนุญาตครับ " โค้งหัวเล็กน้อยอย่างคนมีมารยาท ก่อนจะกลับหลังเดินออกจากห้องไป แต่ชายหนุ่มก็ไม่ลืมที่จะส่งสายตาดุๆ ไปให้เพื่อนรักอย่างคยูฮยอนอีกระลอก
" หึ " คยูฮยอนขำลึก เพราะเค้ารู้อยู่แล้วว่าสายตาดุๆนั่นจะสื่อถึงอะไร
" คิบอมเป็นอะไรน่ะ? " ทงเฮเกาหัวงุนงง ตั้งใจจะสะกิดถามคนข้างๆ แต่ก็ถูกชิงตัดบทไปเสียก่อน
" เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำแป๊บนึงนะ "
ว่าอย่างนั้น แล้วคยูฮยอนก็รีบลุกเดินหายออกจากห้องไปอีกคน โดยที่อาจารย์ซึ่งหันกลับไปขีดเขียนบนหน้ากระดานไม่ทันเห็น
" จำไว้เลยนะ ทิ้งฉันกันหมดเลย! "
ทงเฮย่นหน้า พลางกล่าวคาดโทษไล่หลังเพื่อนทั้งสองคนที่ทิ้งให้เค้านั่งเรียนต่อจนหมดคาบอยู่คนเดียว ไอ้ครั้นจะแอบลุกตามไปก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะอาจารย์จอมเฮี้ยบดันหันกลับมาสอนต่อเสียนี่
" ง่ะ " ร่างบางชักสีหน้าอ่อนอกอ่อนใจ จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาวาดการ์ตูนลงบนหนังสือเรียนต่อ แทนที่จะจดเนื้อหาใจความของวิชาเรียนนั้นๆ
ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่แน่ๆตอนเลิกคลาสเค้าจะต้องเค้นคอถามทั้งคยูฮยอนและคิบอมให้ได้เชียว!
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
" หายหัวไปหลายวัน กลับมาก็ยั่วโมโหกูเลยนะ เชี่ย! " น้ำเสียงบ่งบอกถึงระดับความขุ่นมัวของอารมณ์คนพูดได้เป็นอย่างดี แต่มีหรือที่คนอย่างโจคยูฮยอนจะขลาดกลัวสายตาดุดันของคิมคิบอม....
ไม่มีทางซะร้อก~!!
" ใครยั่วโมโหใครก่อนกันแน่ "
" กูไปยั่วโมโหมึงตอนไหนวะ ไอ้คยู " นักเรียนดีเด่นย่นคิ้ว พลางควานหาอะไรบางอย่างตรงกระเป๋าเสื้อ แต่สิ่งที่คยูฮยอนคว้ามาได้เร็วกว่าและนำเสนอมันตรงหน้า ทำให้คิบอมไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า
...ไอ้นี่ มันรู้ใจไปหมดซะทุกเรื่อง!!
" เอาป่ะ? " ถามไปงั้น เพราะทันทีที่คิบอมทำท่าจะเอื้อมมือมาหยิบไป มือของคยูฮยอนก็กระตุกกลับมาล้วงกระเป๋ากางเกงเช่นเดิม ....กวนส้นซะไม่มีล่ะ -*-
" บุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ คุณคิบอม แล้วอีกอย่างผมก็ค่อนข้างแน่ใจว่าทงเฮแพ้กลิ่นและควันของบุหรี่นะครับ " แสร้งพูดสุภาพ แทงใจดำของหนุ่มแก้มป่องเข้าเต็มๆ
" ตกลงมึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย กวนนักเดี๋ยวกูจะเสยเข้าให้ " คิบอมยกเท้าจะถีบ แต่คนไวกว่าก็หลบได้อย่างสวยงาม
" ถ้ามึงเสยมาจริง ...กูรับรองว่า อีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้ ธาตุแท้ของมึงจะถูกเปิดเผยแน่ๆ! ทั้งคำพูดหยาบคาย ทั้งสูบุหรี่ ทั้งเที่ยวกลางคืน คั่วผู้หญิงไม่เลือก ..นี่กูแทบจะจินตนาการได้เป็นฉากๆเลยนะว่าถ้าเกิดทงเฮมารู้เข้ามันจะเกิดอะไรขึ้น หึๆ "
คยูฮยอนตบท้ายด้วยการหัวเราะอย่างผู้กำชัย จนคิบอมได้แต่เขม่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แผ่รังสีคุกคามไอ้เพื่อนเวรอย่างโกรธๆ แต่ทำอะไรมันไม่ได้
" แล้วกูไปทำอะไรให้มึงวะ หรือว่าโดนป๋าตัดเงินแล้วเสียสติ "
แน่นอนที่คิบอมจะต้องรู้เรื่องที่ไอ้คุณชายจอมโอ่ตรงหน้า ถูกบุพการีดัดนิสัยโดยการริบบัตรทอง แต่ไอ้ครั้นจะไปช่วยเหลือคยูฮยอนในเรื่องการเงิน คนมีศักดิ์ศรีก็ดื้อด้านไม่ยอมท่าเดียว เพราะถือว่าเป็นการดูหมิ่นเกียรติของทายาทตระกูลโจอย่างสูง
เออ...แล้วกูจะดูว่ามึงจะทนต่อไปได้สักกี่น้ำ!!
" โทษเหอะ ...ถึงจะโดนป๋าตัดเงิน แต่เพื่อนมึงก็ทั้งฉลาด ทั้งหล่อเหลา มึงคิดว่าเพื่อนมึงคนนี้จะอดตายจนเสียสติหรือไงวะ!!? "
" อ๋อ~ มึงไปเป็นโฮสต์ ให้พวกป้าแก่ๆแทะเล็มขาอ่อนล่ะสิ " คิบอมพูดสวนแบบหลอกด่าไปในตัว
" ไอ้เพื่อนเลว!! กูทำงานสุจริตเว้ย.... "
" งานอะไร? "
" คอนวีเนี่ยนของป๋า " คิบอมเลิกคิ้วไม่อยากจะเชื่อ
" ตำแหน่ง? "
" .....เด็กฝึกงาน " อ้อมแอ้มตอบ ...นี่กูจะบอกมันให้อายเองทำไมวะ =__=;
" โกหก! กูไม่เชื่อหรอก ว่าคุณชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างมึงจะทำงานอย่างนั้นได้ "
" เพราะกูมีแรงบันดาลใจหรอก "
ปากคันยุบยับอยากจะด่ากลับโทษฐานที่บังอาจมาว่าคนอย่างโจคยูฮยอน เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ แต่พอนึกถึงเพื่อนร่วมงานร่างเล็ก หน้าใสๆของอีซองมินก็ช่วยบรรเทาความโกรธในใจคยูฮยอนไปได้อย่างน่าอัศจรรย์
" บันดาลใจเหี้ยอะไรวะ "
" ก็กูกำลังตามจีบพนักงานในร้านน่ะสิ " พอวกเข้าเรื่อง คยูฮยอนก็เพิ่งรู้สึกตัวว่า คนตรงหน้าเนี่ยแหละ ที่เป็นสาเหตุทำให้เค้าไม่สมหวังในความรัก ฮึ่ม! -*- แค้นเว้ยเฮ้ย!!....
" อ้าว...แล้วยัยยูจินอะไรนั่นล่ะ "
" มึงช่วยเอาชื่อยัยนั่น ออกไปไกลๆหูกูหน่อยได้มะ " แค่ได้ยินก็เสียวแก้มวาบๆ ยังจดจำรสสัมผัส ยามที่ฝ่ามือเรียวกระทบใบหน้าในฤดูหนาวได้เป็นอย่างดี
เจ็บฉิบหายวายวอดเลยล่ะ..... เพื่อนเอ๋ย
" แล้วใครที่มึงตามจีบอยู่ตอนนี้ล่ะ? "
" บอกไปมึงก็ไม่รู้จัก "
" ไม่บอก กูก็ไม่รู้จักน่ะสิ "
" อีซองมิน "
" อ๋อ รุ่นพี่ซองมิน " คิบอมทวนชื่อที่คุ้นหูคุ้นปาก พลางมองหน้าหล่อๆของคยูฮยอนที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามด้วยความสะใจลึกๆ ...นึกว่าเค้าไม่รู้จักงั้นสิ
" มึงรู้จัก? "
" ก็แหงล่ะ ลงเรียนจิตวิทยาเหมือนกันนิ "
" แล้วทำไมไม่บอกกู! "
" จำเป็น? ทำอย่างกับว่าบอกแล้วมึงจะไปแอดเรียนอย่างนั้นแหละ " เอียงคอถาม ทำหน้ากวนๆ
" เออ...ถ้ากูรู้ว่าพี่เค้าลงตัวนั้น กูคงไม่ไปลงวิชาเพาะพันธุ์สัตว์น้ำกับจอมจุ้นอีทงเฮหรอก!! "
" และถ้ามึงไม่สะเหร่อลืมบอกกูว่าทงเฮเลือกวิชานี้เป็นวิชาเสรีล่ะก็...ป่านนี้กูก็คงไม่ต้องมาทนนั่งเรียนจิตวิทยาเหมือนกันนั่นแหละ "
" เรื่องนั้นช่างมันเหอะน่า ....ว่าแต่มึงรีบๆเล่ามาเลยนะว่าไปทำความรู้จักเค้าได้ยังไง "
" พูดดีๆสิ ถ้าอยากให้เล่า " ผู้พลิกสถานการณ์กลับมาอยู่เหนือกว่าอมยิ้ม เมื่อเห็นคยูฮยอนทำท่าเหมือนจะตายเสียให้ได้ถ้าต้องพูดจาดีๆเพราะๆกับเค้า
ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ เมื่อกี้ในห้องเรียนดันเจือกกวนตีนเค้าไว้ซะเยอะ
นี่ถ้าไม่ติดว่ามีคุณหนูจอมเอ๋ออีทงเฮนั่งขนาบตัวโจคยูฮยอนอยู่ล่ะก็...มันคงจะโดนเค้ายันจนหน้าเบี้ยวคอเคล็ดไปแล้ว!
เพราะฉะนั้น ถ้ามีโอกาสทำให้มันหงอได้ เพื่อนที่ประเสริฐๆอย่างเค้าก็สมควรจะคว้าไว้ไม่ใช่หรือ?
" ช่วยเล่าให้กระผมฟังได้มั้ยครับ ไอ้....เอ่อ คุณคิบอม "
คยูฮยอนกัดฟันพูดแล้วแทบจะไปเอาน้ำยาบ้วนปากผสมน้ำยาขัดห้องน้ำมากรวกคอ
....ระคายปากจริงเว้ย!!!
" ฮ้า~ ค่อยยังช่วยหน่อย ฟังแล้วสบายหูขึ้นเยอะเลย "
" อย่าลีลามากได้มั้ย รีบๆเล่ามาซะที " คยูฮยอนพูดตัดรำคาญ ก่อนจะโน้มหน้าลงมาเพื่อให้ได้ยินเสียงคนข้างหน้ามากที่สุดเท่าที่จะทำได้
" ก็กูลงเรียนจิต แต่มึงไม่ยอมลงเพราะมึงบอกว่า เรียนเพื่อ?? "
" เออ...เรื่องนั้นกูรู้ มึงจะเล่าย้อนหาแม่มึงเรอะ " คยูฮยอนขัด
" นั่นแหละ แต่วันแรกกูไม่มีหนังสือเรียน กูเลยขอยืมคนข้างๆดูด้วย "
" ซองมินเหรอ? "
" อืม " นั่นไง....ทายไม่ผิด ไอ้คิบอมมันแอบตีท้ายครัวเค้านี่เอง -*- ฮึ่ม!!
" รุ่นพี่เค้าใจดี น่ารัก แล้วก็นิสัยดีสุดๆ " แน่ล่ะ...ไม่งั้นเค้าจะตามจีบขนาดนี้หรือไง
" แต่ก็ดูเข้าถึงยากนะ " อันนี้คยูฮยอนพยักหน้าหงึกงัก เห็นด้วยเป็นที่สุด
" แล้วตกลงพี่ซองมินเค้าคบกับมึงอยู่เหรอ? "
" ก็ประมาณนั้น " คยูฮยอนกระแอมไอในลำคอ ก่อนจะยืดตัวนั่งหลังตรง ...โมเมไว้ก่อน เพราะเดี๋ยวถ้าเกิดคิบอมรู้ว่าเค้าไม่ได้คบอยู่กับซองมินจริงๆ แล้วรู้เรื่องที่ซองมินชอบตัวเองขึ้นมา มีหวังไอ้แก้มบวมนี่ต้องคิดจะงาบซองมินของเค้าแน่ๆเลย.... กูไม่ยอมมึงหรอกเว้ย ไอ้แก้ม!!!
" แต่ไหนมึงบอกว่า กูแย่งคนรักมึงไง? " ใช่ว่า คิบอมจะโง่เสียเมื่อไหร่ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเย็นๆ เมื่อเห็นเพื่อนรักเสหลบสายตา
เชี่ย!!! เสือกความจำดีอีก .....
" กูไปแย่งรุ่นพี่ของมึงตอนไหนเหรอ ไอ้คุณชายคยูฮยอน?? "
" ........ " ไม่ตอบแล้วแกล้งทำเป็นมองนกชมไม้ทั้งๆที่ไม่มีให้ชม โห...กูรู้หรอกน่าว่ามึงฟอร์ม~
" อย่างว่าแหละ หน้าตาดีแบบกูซะอย่าง หึ "
กึก! คยูฮยอนกำหมัด อยากต่อคนให้มันหน้าบวมยกกำลังสองคูณสิบ
" แต่มึงไม่ต้องกลัวหรอกนะ กูไม่แย่งคนที่มึงชอบหรอก " คิบอมทำสุ้มเสียงเหมือนพ่อพระมาโปรดสัตว์ พร้อมตบบ่าคยูฮยอนเบาๆ เป็นเชิงเห็นใจ
มึงไม่ใช้ไม้หน้าสามฟาดหลังกูไปเลยล่ะ!! ตบมาแต่ละที เจ็บชิบ
" กูก็มีคนที่เล็งไว้เหมือนกันล่ะน่า~ " จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหนึ่งเดียวในใจเจ้าชายสองหน้าอย่างคิมคิบอมนั่นก็คือ ....คุณหนูทงเฮน่ะเอง
เห็นมันเล็งทงเฮไว้ตั้งแต่ชาติปางก่อน จนกระทั่งชาตินี้ก็ยังวางฟอร์มไม่ยอมเดินเรื่องจีบแบบจริงๆจังๆสักที ก็ไม่รู้ว่ามันจะเก็กหาพระแสงงอง้าวอะไร ชอบกันท่าไม่ให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้ทงเฮยังกะหมาหวงก้าง แต่ก็ไม่ยอมสารภาพรักให้มันจบๆแฮปปี้เอ็นดิ้งเสียที....
แล้วชาติหน้าเมิงจะได้คบกับจอมเอ๋ออีทงเฮมั้ยเล่า!!?
" ก็ดี " คยูฮยอนพูดเสียงเนิบนาบ พร้อมทั้งพยายามเบี่ยงตัวออกจากการตบบ่าโดยใช้แรงควายของเพื่อนรัก....คิมคิบอม
สงสัยว่าที่ซองมินเกิดไปตกหลุมเสน่ห์ของไอ้นี่ได้ คงเป็นเพราะหน้ากากเทพบุตรของมันแน่ๆเลยเชียว!
" แล้วตกลงคือมึงยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว? " คิบอมตวัดปลายประโยคด้วยเสียงสูงคล้ายกำลังถามว่า ที่คยูฮยอนไปทำงานที่นั่น เพราะได้ทั้งเงินได้ทั้งเมียงั้นสิ!??
" ยังไม่ได้สักตัว "
" อ้าว.... "
" เงินเดือนกูขึ้นอยู่กับไอ้หมีใจร้าย ส่วนหัวใจซองมินจะเป็นของกูหรือเปล่า ...ขึ้นอยู่กับมึง!! "
" เฮ้ย! มึงอย่ามาพาลสิวะ ก็เค้ามาชอบกูเองนี่นา ไม่ใช่ว่ากูไปจีบเค้าสักหน่อย "
" ใคร๊ ใครพาลวะ กูเหรอ? ไม่รู้สิ....แต่ถ้าทงเฮเค้าเกิดรู้ความจริงว่ามึงมันพวกสองหน้าขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงมั่งอ่ะเนอะ คงจะช็อคน่าดูเลยล่ะ " คยูฮยอนเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนซี้กวนๆ จนกลายเป็นคิบอมที่อารมณ์ขึ้นซะเอง
" เออ มึงไม่ได้พาล งั้นคงเป็นกูเองที่พาล ....พาลอยากจะกระทืบมึง! "
" พวกชอบใช้ความรุนแรง~ " ทำเสียงเล็กเสียงน้อย ค่อนขอดเพื่อน
พี่น้องครับ... สาบานได้เลยว่า ถ้าไอ้นี่มันไม่ใช่พระเอกของเรื่องนี้แล้วล่ะก็ คิมคิบอมคนนี้จะกระทืบมันให้จมดินเลย คอยดู ==* ข้อหาเลี้ยงหมาจรจัดไว้ในปากมากเกิ๊น....
" กูเข้าใจอย่างถ่องแท้เลยหว่ะ ว่าทำไมป๋ามึงถึงตัดเงินมึง "
" แต่มึงก็ไม่ใช่ป๋ากู "
" แล้วตกลง มึงปากสว่างบอกทงเฮเรื่องกู เพราะกูผิดเรื่องที่ไปแย่งคนที่มึงชอบโดยไม่รู้ตัวงั้นเรอะ? "
คิบอมขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจนิสัยประหลาดของเพื่อนซี้สักเท่าไหร่ แต่ที่เหนือกว่านั้นคือ เค้าทนคบกับมันมาได้ยังไงตั้งสิบกว่าปี -*-
" ก็มีสิทธิ์! "
" ไอ้!!! " กำลังจะด่าไม่ให้ผุดไม่ให้เกิด แต่ทว่าคยูฮยอนก็ชิงพูดตัดบทขึ้นมาก่อนว่า......
" แต่ถ้ามึงสัญญาว่าจะช่วยทำให้รุ่นพี่ซองมินชอบกู รับรองว่าความรักของมึงก็จะสมหวังเช่นกัน "
คิบอมเหล่มองมือที่ยื่นมาอย่างไม่ไว้วางใจ ก่อนจะใช้สมองระดับไอคิวร้อยสามสิบแปดในการคำนวณหาผลได้ผลเสียที่จะกระทำการตกลงกับปีศาจร้ายอย่างโจคยูฮยอน
และในที่สุด...ผลก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเค้าว่า..........
" โอเค.... "
TBC.
ยังมีคนจำเรื่องนี้ได้มั้ยเอ่ย???
ถ้ายังจำได้ ก็รบกวนทิ้งคอมเม้นท์ไว้ให้ชื่นใจหน่อยนะคะ ^ ^"
ไปล่ะ บะบายยยยยย~~