Soulmate ...8... [END]
posted on 04 May 2008 14:20 by piojos in Fic-Soulmateในวันรุ่งขึ้น ทั่วทั้งห้องแทบจะเงียบเป็นป่าช้าเลยทีเดียว เมื่อ 4 ดาวเด่นกลับแยกย้ายกันไปนั่งคนละมุมห้อง โดยมิได้นัดหมาย และที่ยิ่งแย่ไปกว่านั้น ดูเหมือนจะมีบรรยากาศสีดำทะมึนแผ่ปกคลุมไปทั่วอีกด้วย ==^
“ ฮยอคแจวันนี้ ชั้นขอนั่งกับนายหน่อยสิ ” น้ำเสียงหวานอ้อนออดถูกส่งไปยังหัวหน้าห้อง (!?) ที่นั่งอยู่หน้าสุดของชั้นเรียน
“ ด...ได้สิ ทงเฮ ” ร่างโปร่งตอบรับหน้าแดง.....เลื่อนเก้าอี้ให้หนุ่มหน้าสวยทันที
ปึง!!!
ใครบางคนถีบเก้าอี้จนล้มระเนระนาด ทงเฮหันควับไปมองร่างสูงที่ยืนตาขวางใส่ ลี ฮยอคแจ ก่อนจะตวาดอย่างเหลืออด
“ มันจะมากไปแล้วนะ คิม คิบอม!!! ” กัดริมฝีปากอย่างขัดเคือง ที่ร่างสูงไม่ได้มีท่าทีจะโต้เถียง หรือ ยียวน อย่างเช่นเคย เพียงแค่ตีหน้านิ่งสนิท แล้วเดินไปกระแทกตัวนั่งลงที่ตัวเอง แต่กระนั้น สายตาก็ยังจับจ้องไปที่หัวทุยๆของ หัวหน้าห้อง อยู่ดี
“ ทงเฮ...ชั้น ” ซองมินเดินเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่กลับถูกเมินจากคนตรงหน้า
“ ฮยอคแจ สอนการบ้านเรานายสิ ข้อนี้น่ะ ” ทงเฮชี้ชวนให้ พ่อไก่แสนดี?? ทำการบ้าน ที่ธรรมดา เจ้าตัวดีแต่จะมาลอกคนอื่น ก่อนส่ง -*-
“ เอ่อ... ” ซองมินยืนเก้อ......ได้แต่ยิ้มเฝื่อนๆให้ เพื่อนรักหนึ่งที ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม โดยที่ไม่ยอมสบตา ของคนที่นั่งอยู่หลังห้อง.....
“ ปากนายไปโดนอะไรมาเหรอ ซองมิน?? ” ชินดง เพื่อนที่ย้ายเข้ามานั่งแทนที่ของ ทงเฮ เอ่ยถามขึ้น หลังจากสังเกตเห็นแผลเล็กๆที่มุมปากของซองมิน
“ อ๋อ..นี้น่ะเหรอ...คือเมื่อวานหกล้มน่ะ ก็เลยเป็นแผลเลย ดูสิ ” ซองมินยิ้มร่าเริงให้ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเอิ้กอ้าก อย่างคนอารมณ์ดีของ เพื่อนหุ่นอวบอั๋น
“ ฮ่าๆๆ คราวหลังก็ระวังให้ดีล่ะ อย่าซุ่มซ่าม ฮ่าๆๆ ” ซองมินยิ้มตาม แต่ถ้าจะเหลือบหันไปมองด้านหลังสักหน่อย ซองมินอาจจะได้เห็นแววตาที่เจ็บปวดของใครบางคน
ขอโทษนะ.....ซองมิน......ที่ชั้นปกป้องนายไม่ได้
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
“ อ่ะ เอาไป ” คยูฮยอนขมวดคิ้วแปลกใจ เมื่อร่างบางยื่นจดหมายบางอย่างให้เค้า
“ นี่อะไรเหรอ ทงเฮ ” เจ้าตัวยืนเท้าเอว มองหน้าหล่อของเพื่อนสนิท แล้วหน่ายใจ
.....ทำไมนายต้องปากแข็งด้วยนะ คยูฮยอน แค่นายยอมบอกความในใจ ชั้นคงไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้หรอก ==^.....
“ อ่านซะ แล้วอย่าลืมมาด้วยล่ะ ” พูดอย่างคนเอาแต่ใจ.....ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยทิ้งให้ คยูฮยอนพลิกจดหมายในมือไปมา อย่างงๆ
“ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?? ”
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
“ สำเร็จไปหนึ่ง ” พึมพำกับตัวเอง พร้อมทั้งเผยรอยยิ้มกว้าง เมื่อเห็นคยูฮยอนเปิดอ่านจดหมายของเค้า
“ ไม่เห็นต้องง้อ ไอ้หื่นกามนั่น ชั้นก็ทำสำเร็จได้ ” ริมฝีปากยื่นน้อยๆ เมื่อนึกถึงอีกคน...แต่แล้ว เสียงหวาน ก็ช่วยปัดเป่าความคิดนั้นออกไป
“ จดหมายรักเหรอ?? ” ทงเฮหันไปมอง คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ตกใจแต่ต้องรีบเก็บอาการเอาไว้
“ ก็....”
“ พยายามเข้านะ ” รอยยิ้มที่แลดูฝืนพิกลถูกส่งออกมา ทำให้ร่างบางเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมาตะหงิดๆ
“ ถ้าเป็นนาย ชั้นจะช่วยเชียร์เต็มที่เลยล่ะ ”
“ ชั้นไม่ดีใจหรอกนะ ” ทงเฮสวนเสียงเย็น จนซองมินต้องเงียบเสียงลง
“ นายกล้าบอกให้คนอื่นพยายาม แต่ทำไมตัวเองไม่พยายามดูบ้างล่ะ!!! ”
“ ชั้น... ” ซองมินทำได้เพียงหลบสายตา......ทงเฮพ่นลมหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยเป็นคำสุดท้าย
“ เที่ยงนี้ เจอกันที่แปลงพืชผักสวนครัว หลังอาคาร 1 ” พูดจบ ก็เดินจากไป
คำพูดของทงเฮ ทำให้ซองมินรู้
ทงเฮจะสารภาพรักกับคยูฮยอน
และต้องการให้เค้าไป ให้เห็นกับตา
เป็นอย่างไรล่ะ.........ผลแห่งความขี้แพ้
สุดท้ายนายก็ต้องเสียเค้าไป จนได้........ซองมิน
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
ครืด~~
“ นายทำอะไรอยู่เหรอ คิบอม ” ซองมินที่เพิ่งเปิดประตูห้องเข้ามา เอ่ยถาม ร่างสูง ที่กำลัง นั่งขีดเขียนอะไรสักอย่างลงบนโต๊ะ..........ในช่วงพักกลางวันที่ทุกคน ต่างไปออกันอยู่ที่โรงอาหาร
เอ๋...........นั่นมันโต๊ะของ ฮยอคแจนี่นา
“ ผลงานศิลปะ ” ตอบสั้นๆ ซองมินก้าวเข้าไปใกล้ๆ เพื่อดูสิ่งที่คิบอมกำลังเขียนอยู่
......หน้าฮยอคแจ บนตัวไก่ที่กำลังถูกทอดอยู่บนกระทะ -*- ข้างๆมีตัวอักษรเขียนอยู่ว่า
ไก่ย่างห้าดาว สูตรต้นตำหรับ
“ นายเคยคิดจะเข้าชมรมศิลปะมั้ยอ่ะ คิบอม ” ร่างสูงไม่ตอบ ได้แต่นั่งยิ้มเครียดๆ ก่อนจะหันไปละเลงภาพหัวหน้าห้องผู้แสนโชคร้ายต่อไป
“ คิบอม ”
“ หืม ” ครางในลำคอเป็นเชิงถาม แต่มือก็ยังไม่เลิกใช้สีเมจิกวาดภาพล้อเลียน
“ นายชอบทงเฮ ใช่มั้ย?? ”
“ .... ” มือใหญ่วางสีลงบนโต๊ะ เอ่ยกับร่างเล็กที่นั่งข้างๆ
“ ตลกดีเนอะ ชั้นอยากให้เค้ารู้แทบตาย แต่เค้ากลับไม่เคยรู้ ...ทั้งๆที่นายยังสังเกตเห็นได้เลยไม่ใช่เหรอ ”
“ ความรักน่ะ ก็เป็นอย่างนี้แหละ ” ใบหน้าราวอิสตรี หมองเศร้า.....ทงเฮกำลังจะสารภาพรักกับ คยูฮยอน เค้าและคิบอม กำลังจะอกหัก......ถ้าเพียงแต่ คยูฮยอนยอมตอบตกลง รับรักทงเฮเท่านั้น!!!
“ ถ้าทงเฮ รักคยู จริงๆ นายจะทำยังไง ”
“ แย่งมา......ไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม …รายนั้น ต้องเป็นของชั้นคนเดียว ” คิบอมพูดอย่างหนักแน่น
“ ถ้าอย่างนั้น นายช่วยไปที่หลังอาคาร 1 เป็นเพื่อนชั้นหน่อยสิ ”
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*
“ ตอนเที่ยง เจอกันที่แปลงพืชผักสวนครัว หลังอาคาร 1 ถ้าไม่มา ชั้นจะแฉเรื่องที่ นายเคยยืมตังค์ชั้น เอาไปซื้อเกมแล้วไม่คืน ให้ตำรวจจับนายเข้าคุก!!! แต่ถ้ายอมมาแต่โดยดี หนี้ของนายจะถือว่าผ่อนผันให้อีก 5 วัน ” เนื้อความในจดหมาย ถูกอ่านโดยร่างสูงที่กำลังยืนประจันหน้า กับ เจ้าของบทความเสียดแทงใจนี้ ลี ทงเฮ -*-
“ ก็นึกว่าอะไร.....สิ้นเดือนนี้ เงินค่าขนมออกชั้นใช้เงินนายแน่อยู่แล้วน่า ทงเฮ ” คยูฮยอนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เพื่อนของเค้าคนนี้จะเต็มเต็ง -*-
“ เรื่องนั้น ช่างมันเหอะ แต่ที่เรียกมาเนี่ย ชั้นจะมาว่านายต่างหาก ”
“ ว่าชั้น?? ” คยูฮยอนทวนคำงงๆ
“ เมื่อวาน ตอนที่นายไปช่วยซองมินน่ะ.....ทำไมนายถึงต้องไปดุเค้าด้วยล่ะ...ไร้เหตุผลสิ้นดี ทั้งๆที่นายก็ห่วงซองมินจะตายไป.....จะปากแข็งไปถึงเมื่อไหร่กันห่ะ!! ”
“ ชั้น....”
“ อย่ามาเถียงนะ!! ” ทงเฮร้องห้าม...
“ นายน่ะ รักเค้าก็ไม่บอก......แล้วใครมันจะไปรู้ล่ะ ถ้าพวกนายยังอมพะนำ กันอยู่อย่างนี้ แล้วจะได้สมหวังกันสักทีมั้ย......ที่ชั้นช่วยลุ้นกันมาเลือดตาแทบกระเด็น มันไม่เสียแรงเปล่าเหรอไง?? ” ทงเฮค่อยๆ ตะล่อมให้ คยูฮยอนคิดตาม
“ ไหนลองพูดว่า รัก หน่อยสิ แค่นั้นถ้ามันไม่ทำให้นายขาดใจตายไปซะก่อนอ่ะนะ ” ร่างบางท้า คยูฮยอนก้มหน้านิ่ง เห็นด้วยกับที่ทงเฮพูดทุกคำ
....คำว่ารัก ไม่ได้ทำให้ใครตาย....
....มันจะเป็น จุดเริ่มต้น ของสิ่งใหม่....
....ทำไม เขาถึงไม่เคยนึกได้เลยนะ....
“ ใช่....ฉันรักซองมิน ” คยูฮยอนยิ้มกว้าง ตัดสินใจได้เสียที.....เค้าไม่ควรจะเก็บมันไว้อีกแล้ว!!
“ งั้นก็ดี ที่รู้ตัว ไม่ต้องมาบอกกับชั้นหรอก ไปบอกกับเจ้าตัวดีกว่านะ ” ทงเฮยิ้มตอบเช่นกัน อีกไม่นานซองมินคงมาถึง......และคราวนี้ จะได้จบสักที
“ ขอบใจมากนะ ทงเฮ ” คยูฮยอนคว้าร่างบางเข้ามากอด ด้วยความดีใจ โดยหารู้ไม่เลยว่า เบื้องหลังของเขานั่น ร่างของผู้มาใหม่ทั้งสอง กำลังยืนตะลึงกับภาพที่ได้เห็นตรงหน้า
ซองมิน และ คิบอม!!!
“ ซองมิน!! ” ทงเฮ ที่เหลือบเห็นผ่านทางด้านหลัง รีบผละออกจากคยูฮยอน กลัวว่าจะเกิดการเข้าใจผิดไปมากกว่านี้
“ มันไม่ใช่อย่างที่นายเข้าใจนะ ” รีบตะโกนร้องออกไป แต่ไม่ทัน เพราะ ร่างเล็กได้กลับหันหลัง เตรียมจะวิ่งหนีจาก ที่ตรงนั้นอยู่แล้ว
“ ลี ซองมิน!! ” คยูฮยอนตะโกนก้อง ซองมินชะงักเท้า หยุดการเคลื่อนไหว สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ คำพูดสุดท้ายสำหรับคยูฮยอน.....แล้วจะได้ตัดใจเสียที
.....เพราะเค้าจะไม่หนีจากความรู้สึกนี้ อีกแล้ว....
“ ชั้นชอบนายนะ คยู แต่ถ้านาย...” หยุดประโยคไว้แค่นั้น เมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดอบอุ่น ที่สอดประสานมาจากทางด้านหลัง.....คยูฮยอนซบหัวลงบนไหล่เล็ก ก่อนจะเอ่ยต่อประโยคเมื่อกี้ให้สมบูรณ์
“ แต่ถ้า ชั้นก็รักนาย.....งั้นตอนนี้เราก็ใจตรงกันสินะ ซองมิน ” ใบหน้าเรียว ค่อยๆหันมาสบตาคม นี่เค้าไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย???
“ คยู นาย... ” ริมฝีปากทาบทับ ตีตราเป็นเจ้าของเสียแต่เนิ่นๆ เล่นเอาอีกคนไม่ทันได้ตั้งตัว....ใบหน้าแดงก่ำถึงใบหู แต่ก็ยอมรับจุมพิตนั้นแต่โดยดี
“ สองคนนั้น เค้าทำอะไรประเจิดประเจ้อจังเนอะ ” เสียงทุ้มเอ่ยกับ ร่างบางต้นเรื่องทั้งหมด ที่กำลังยืนตาค้าง มองฉากเลิฟซีนตรงหน้า ตาไม่กระพริบ
“ จะตกใจไปทำไม เราก็เคยทำแบบนั้นกันนี่นา ” ตาเรียวตวัดกลับมามอง ไอ้คนไร้อารมณ์เมื่อเช้า ตอนนี่ผีอะไรเข้าสิงล่ะ อารมณ์ดีขึ้นมาเชียว
“ นั่นชั้นไม่ได้สมยอมสักหน่อย ” ทงเฮบ่นอุบอิบ อายใช่ย่อยซะที่ไหนล่ะ ที่จะต้องมาพูดอะไรแบบนี้
“ งั้นเมื่อไหร่ จะสมยอมสักที หืม??? ” คิบอมยิ้มกวนทีน ให้อย่างเคย แต่แฝงความนัยไว้อย่างลึกซึ้ง
“ นายยังคิดว่าชั้นชอบ คยู อยู่ไม่ใช่เหรอ?? ” ถามเสียงสะบัด หมั่นไส้ ไอ้เปานัก ชิๆๆ
“ ตอนแรกน่ะใช่ แต่พอซองมินมาบอกให้มาเป็นเพื่อน จะก็เริ่มเดาแผนนายออกทันที ”
“ แต่ ชั้นก็ยังไม่หายโกรธนายนะ....ที่มาขโมยจูบแรกชั้นไป... ” คนน่ารักออกอาการ งอน(!?) อย่างเห็นได้ชัด จนอีกคนเริ่มคิดได้แล้วว่า........ตัวเองข้ามขั้นตอนไปหน่อย -*-
“ งั้นนายคงจะลืม อะไรบางอย่างไปแล้วสินะ ที่ชั้นให้นายมาร่วมมือกัน เป็นกามเทพให้สองคนนั้น โดยมีความลับที่เกี่ยวกับนาย เป็นเครื่องต่อรองน่ะ ” พอพูดจบ ทงเฮก็ตาโตเท่าไข่ห่าน.....ใช่สิ ลืมไปได้ยังไงเนี่ย....
“ ดีนะ ที่นายซื่อสัตย์ คิม คิบอม บอกมาเดี๋ยวนี้เลย ” คำสั่งของร่างบาง ทำเอา คิบอมอมยิ้มขบขัน
......เข้าทางชั้นจนได้ ทงเฮ.......
“ นั้นก็คือ.... ” คิบอมโน้มตัวไปใกล้ กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูว่า....
“ ชั้นรักนายไง ลี ทงเฮ ” เพียงแค่นั้น ก็สามารถเรียกเลือดทั้งหมดในตัว ให้ขึ้นมาบนใบหน้าหวานได้แล้ว
.....อายจนหน้าแดง ก็ดูน่ารักไปอีกแบบนะ ^^
“ นายคงไม่รู้สินะ ว่าแผนทั้งหมดน่ะชั้นทำก็เผื่อให้ได้ ใกล้ชิดนาย ทั้งกลับบ้านด้วยกัน ให้นายทำขนม เพื่อตัวชั้นจะได้กิน.....โชว์ฟอร์มวิ่งไปเรียกคยู และอีกหลายๆอย่างที่ทำไป......ทั้งหมดเพราะ ชั้นชอบนายนะ .....แล้วทีนี้.....เราก็มาสานสัมพันธ์ เหมือนคู่นั้นกันมั้งดีกว่ามั้ย?? ” คิบอมยิ้มเจ้าเล่ห์ กับร่างของ แฟน (หมาดๆ ซิงๆ) ที่นิ่งเป็นหินไปแล้ว
ไม่ใช่ว่าไม่รักนะ....แต่สำหรับอาการใจเต้นรัวแบบนี้ คงแปลว่า ใช่
ชั้นก็รักนาย คิม คิบอม จอมเจ้าเล่ห์เอ้ย....
ริมฝีปากของทั้งคู่รับรู้ถึงกันและกัน.......พระเอกกับนางเอกในนิยาย มีบทจบที่แฮปปี้เอ็นดิ้ง
แล้วทำไม พระรอง นางรอง ของเรื่องจะมีมั่งไม่ได้ล่ะ???
แต่สำหรับ ตัวประกอบ..........ฉากจบของเขาอาจจะไม่ค่อยแฮปปี้นักก็ได้ ^^’’
“ อ๊ากกกกกกกก ครายยยมาเขียนโต๊ะตูเป็นอย่างนี้ฟร้า~~ ” เสียงร้องโหยหวนของหัวหน้าห้อง ดังขึ้น เมื่อเสร็จสิ้นพักกลางวัน.....หลักฐานอย่างเดียวที่พอจะสาวไปถึงคนร้ายได้คือ....
ปากกาเมจิกเพียง 1 แท่งเท่านั้น!!!!
THE END
Tags: boy love, donghae, fiction, kibum, kihae, super junior, yaoi5 Comments